![άνδρας ασκείται ενάντια στην κατάθλιψη](/images/Arthra_Psixikis_Ygeias/Psyxiatriki/psyxofarmaka/2023/ANTIKATATHLIPTIKA-ENANTI-TREKSIMATOS-F.jpg)
Η πρώτη μελέτη που συγκρίνει τις επιδράσεις των αντικαταθλιπτικών με τις ασκήσεις τρεξίματος για το άγχος, την κατάθλιψη και τη γενική υγεία δείχνει ότι έχουν περίπου τα ίδια οφέλη για την ψυχική υγεία. Ωστόσο, υπάρχει μία σημαντική διαφορά.
Ωστόσο, μια περίοδος τρεξίματος 16 εβδομάδων κατά την ίδια χρονική περίοδο, σημειώνει υψηλότερα αποτελέσματα όσον αφορά τη βελτίωση της σωματικής υγείας, ενώ τα αντικαταθλιπτικά οδηγούν σε ελαφρώς χειρότερη σωματική κατάσταση, όπως έχει προταθεί από προηγούμενες μελέτες. Ωστόσο, το ποσοστό εγκατάλειψης ήταν πολύ υψηλότερο στην ομάδα που επέλεξε αρχικά την άσκηση.
Οι ερευνητές μελέτησαν 141 ασθενείς με κατάθλιψη ή/και άγχος. Τους προσφέρθηκε η δυνατότητα επιλογής θεραπείας: αντικαταθλιπτικά SSRI για 16 εβδομάδες ή ομαδική θεραπεία τρεξίματος για 16 εβδομάδες. Οι 45 επέλεξαν τα αντικαταθλιπτικά, ενώ οι 96 συμμετείχαν στο τρέξιμο. Τα μέλη της ομάδας που επέλεξαν τα αντικαταθλιπτικά ήταν ελαφρώς πιο καταθλιπτικά από τα μέλη της ομάδας που επέλεξε το τρέξιμο.
Η Μπρέντα Πένιξ, συγγραφέας της μελέτης δήλωσε: Η μελέτη αυτή έδωσε στους αγχώδεις και καταθλιπτικούς ανθρώπους μια πραγματική επιλογή, τη φαρμακευτική αγωγή ή την άσκηση. Είναι ενδιαφέρον ότι η πλειονότητα επέλεξε την άσκηση, γεγονός που οδήγησε στο να είναι μεγαλύτερος ο αριθμός στην ομάδα του τρεξίματος από ό,τι στην ομάδα της φαρμακευτικής αγωγής.
Η θεραπεία με αντικαταθλιπτικά απαιτούσε από τους ασθενείς να τηρούν τη συνταγογραφούμενη λήψη φαρμάκων, αλλά αυτό γενικά δεν έχει άμεσο αντίκτυπο στις καθημερινές συμπεριφορές. Αντίθετα, η άσκηση αντιμετωπίζει άμεσα τον καθιστικό τρόπο ζωής που συχνά συναντάται σε ασθενείς με καταθλιπτικές και αγχώδεις διαταραχές, ενθαρρύνοντας τα άτομα να βγουν έξω, να θέσουν προσωπικούς στόχους, να βελτιώσουν τη φυσική τους κατάσταση και να συμμετάσχουν σε μια ομαδική δραστηριότητα.
Η αντικαταθλιπτική ομάδα έλαβε το Escitalopram για 16 εβδομάδες. Η ομάδα τρεξίματος στόχευε σε δύο έως τρεις στενά εποπτευόμενες ομαδικές συνεδρίες 45 λεπτών την εβδομάδα (επί 16 εβδομάδες). Η τήρηση του πρωτοκόλλου ήταν χαμηλότερη στην ομάδα τρεξίματος (52%) από ό,τι στην ομάδα αντικαταθλιπτικών (82%), παρά την αρχική προτίμηση του τρεξίματος έναντι των αντικαταθλιπτικών.
Στο τέλος της δοκιμής, περίπου το 44% % και των δύο ομάδων παρουσίασε βελτίωση στην κατάθλιψη και το άγχος, ωστόσο η ομάδα τρεξίματος παρουσίασε επίσης βελτίωση στο βάρος, την περίμετρο της μέσης, την αρτηριακή πίεση και την καρδιακή λειτουργία, ενώ η ομάδα αντικαταθλιπτικών παρουσίασε τάση για ελαφρά επιδείνωση αυτών των μεταβολικών δεικτών.
Διαβάστε σχετικά: Το χαμηλό επίπεδο φυσικής κατάστασης συνδέεται με υψηλότερο κίνδυνο κατάθλιψης και άγχους
Η Πένιξ δήλωσε: Και οι δύο παρεμβάσεις βοήθησαν με την κατάθλιψη στον ίδιο περίπου βαθμό. Τα αντικαταθλιπτικά είχαν γενικά χειρότερη επίδραση στο σωματικό βάρος, τη μεταβλητότητα του καρδιακού ρυθμού και την αρτηριακή πίεση, ενώ η θεραπεία με τρέξιμο οδήγησε σε βελτιωμένη επίδραση στη γενική φυσική κατάσταση και τον καρδιακό ρυθμό για παράδειγμα. Προς το παρόν εξετάζουμε λεπτομερέστερα τις επιδράσεις στη βιολογική γήρανση και τις διαδικασίες φλεγμονής.
Είναι σημαντικό να πούμε ότι υπάρχει χώρος και για τις δύο θεραπείες στη φροντίδα για την κατάθλιψη. Η μελέτη δείχνει ότι σε πολλούς ανθρώπους αρέσει η ιδέα της άσκησης, αλλά μπορεί να είναι δύσκολο να την πραγματοποιήσουν, παρόλο που τα οφέλη είναι σημαντικά.
Διαπιστώσαμε ότι οι περισσότεροι άνθρωποι είναι συνεπείς στη λήψη αντικαταθλιπτικών, ενώ περίπου οι μισοί από την ομάδα του τρεξίματος τήρησαν τη θεραπεία άσκησης δύο φορές την εβδομάδα. Το να λέμε στους ασθενείς να πάνε να τρέξουν δεν αρκεί. Η αλλαγή της συμπεριφοράς σωματικής δραστηριότητας απαιτεί επαρκή επίβλεψη και ενθάρρυνση, όπως κάναμε εμείς εφαρμόζοντας τη θεραπεία άσκησης σε ένα ίδρυμα ψυχικής υγείας.
Και πρόσθεσε: Τα αντικαταθλιπτικά είναι γενικά ασφαλή και αποτελεσματικά. Λειτουργούν για τους περισσότερους ανθρώπους. Γνωρίζουμε ότι η μη αντιμετώπιση της κατάθλιψης οδηγεί σε χειρότερα αποτελέσματα- έτσι τα αντικαταθλιπτικά είναι γενικά μια καλή επιλογή. Παρ' όλα αυτά, πρέπει να επεκτείνουμε το θεραπευτικό μας οπλοστάσιο, καθώς δεν ανταποκρίνονται όλοι οι ασθενείς στα αντικαταθλιπτικά ή δεν είναι πρόθυμοι να τα πάρουν.
Τα αποτελέσματά μας υποδηλώνουν ότι η εφαρμογή της θεραπείας με άσκηση είναι κάτι που θα πρέπει να λάβουμε πολύ πιο σοβαρά υπόψη μας, καθώς θα μπορούσε να είναι μια καλή -και ίσως και καλύτερη- επιλογή για ορισμένους από τους ασθενείς μας.
Επιπλέον, ας αντιμετωπίσουμε και τις πιθανές παρενέργειες που μπορεί να έχουν οι θεραπείες μας. Οι γιατροί θα πρέπει να γνωρίζουν τη δυσλειτουργία στη δραστηριότητα του νευρικού συστήματος που μπορεί να προκαλέσουν ορισμένα αντικαταθλιπτικά, ιδίως σε ασθενείς που έχουν ήδη καρδιακά προβλήματα. Αυτό παρέχει επίσης ένα επιχείρημα για να εξετάσουμε σοβαρά το ενδεχόμενο να μειώσουμε και να διακόψουμε τα αντικαταθλιπτικά όταν τα καταθλιπτικά ή αγχώδη επεισόδια έχουν υποχωρήσει. Τελικά, οι ασθενείς βοηθούνται πραγματικά μόνο όταν βελτιώνουμε την ψυχική τους υγεία χωρίς να επιδεινώνουμε άσκοπα τη σωματική τους υγεία.
Το παρόν κείμενο είναι προσαρμοσμένο από σχόλιο που δημοσιεύθηκε πρόσφατα στο περιοδικό European Neuropsychopharmacology.
Έρευνα: Josine E. Verhoeven et al, Antidepressants or running therapy: Comparing effects on mental and physical health in patients with depression and anxiety disorders, Journal of Affective Disorders (2023). DOI: 10.1016/j.jad.2023.02.064.
Απόδοση - Επιμέλεια: PsychologyNow.gr
Πηγή
*Απαγορεύεται ρητώς η αναπαραγωγή χωρίς προηγούμενη άδεια των υπευθύνων της ιστοσελίδας*