Με αφορμή τις στιγμές που βιώνει η ανθρωπότητα τους τελευταίους μήνες πολύς λόγος γίνεται για την επίδραση αυτής της αρνητικής εμπειρίας στη ψυχολογία του ανθρώπου και των κοινωνιών.
Ψυχολόγοι και ψυχίατροι ανησυχούν ότι η διάγνωση της Διαταραχής Μετατραυματικού Στρες (PTSD) έχει αυξηθεί σε όλο το Δυτικό Κόσμο από τα τέλη του 1980. Έχουν δίκιο; Και αν ναι, έχει πραγματικά αυξηθεί κατακόρυφα η συχνότητα εμφάνισης της Διαταραχής Μετατραυματικού Στρες ή γίνεται απλώς πολύ συχνά η διάγνωσή της;
Τι έχει να μας πει ο μύθος της Μέδουσας για το τι σημαίνει να εκτίθεται κανείς σε μαρτυρίες σεξουαλικής κακοποίησης, όπως αυτές δημοσιοποιούνται από τα μέσα ενημέρωσης; Και τι έχει να μας πει μια ψυχαναλυτική προσέγγιση στο ερώτημα του πώς γίνεται κανείς μάρτυρας σε ένα γεγονός σεξουαλικής βίας, πώς στέκεται απέναντι στη διήγηση αυτού που το βίωσε;
Η εμφάνιση κι εξάπλωση του ιού SARS-CoV2, είχε σαν αποτέλεσμα το χαρακτηρισμό από τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας της λοίμωξης που προκαλείται από αυτόν (COVID-19), ως πανδημία. Ένα αρκετά μεγάλο μέρος του παγκόσμιου πληθυσμού είναι σε καραντίνα στο σπίτι του, με περιορισμό μετακινήσεων, εδώ και ένα χρόνο.
Μόνο μέσω της κατανόησης της περίπλοκης σχέσης μεταξύ του κακοποιητικού συντρόφου και του θύματος μπορούμε να αρχίσουμε να αναιρούμε τις αρνητικές συνέπειες της προσκόλλησης στο τραύμα. Μόνο προσπαθώντας να δούμε τι συνδέει τα θύματα με τους κακοποιητικούς συντρόφους τους, μπορούμε να τους βοηθήσουμε να απελευθερωθούν από τα δεσμά της κακοποίησης.
Ο φόβος του ταξιδιού, ή αλλιώς οδοφοβία, είναι ένα συγκεκριμένο είδος φοβίας που επηρεάζει πολλούς ανθρώπους όταν πρέπει να ταξιδέψουν μακριά από το σπίτι ή τα μέρη όπου νιώθουν ασφάλεια, και εκδηλώνεται με ποικίλα συμπτώματα.
Η ενοχή είναι ένα από τα συναισθήματα που επηρεάζει σημαντικά τη σχέση με τον εαυτό μας και με τους άλλους. Μάλιστα, πολλές φορές, μας επηρεάζει με μη συνειδητό τρόπο καθώς, συχνά, βρίσκεται πίσω από άλλα συναισθήματα, όπως ο θυμός, ο φόβος ή η θλίψη.