Είναι γεγονός ότι όλοι οι άνθρωποι, κάθε στιγμή, διαπραγματευόμαστε τα όρια των άλλων, δείγμα της φυσιολογικότητας των αντιδράσεων των παιδιών σε αυτά και απόρροια της εξελικτικής διαδικασίας. Με τον τρόπο αυτό, τα παιδιά από νωρίς γνωρίζουν τα όρια του κόσμου τους, το «καλό» και το «κακό», εσωτερικεύοντας ηθική και κανόνες συμπεριφοράς.
Η ενσυναίσθηση αποτελεί τη βασικότερη ίσως στάση του θεραπευτή-συμβούλου, πάνω στην οποία χτίζεται η θεραπευτική σχέση, η οποία είναι πολύ σημαντική για την έκβαση της θεραπείας.
Η πεποίθηση ότι ο θάνατος δεν αφορά τα παιδιά, δεν είναι ούτε αληθής ούτε βοηθητική για τα παιδιά. Μάλλον είναι προβολή μιας δικής μας ανάγκης να μην μας αφορά ο θάνατος.
Οι φιλίες είναι σίγουρα πολύ σημαντικές για τη ζωή μας αλλά όταν γίνονται δυσλειτουργικές και τοξικές, είναι σημαντικό να θυμόμαστε ότι η ευτυχία και η ευημερία μας, υπερισχύει της αξίας της φιλίας.
«Τη μέρα το παιδί μου διαγνώστηκε ότι έχει κάποια αναπηρία, ένιωσα ότι καταστράφηκα και ήμουν τόσο συγκεχυμένη που δεν θυμάμαι τίποτε άλλο σχετικά με αυτές τις πρώτες ημέρες, εκτός από τη στενοχώρια». Η πληροφορία αυτή έρχεται ως ένα τεράστιο πλήγμα για τους γονείς. Τι συναισθήματα βιώνουν γονείς και αδέρφια και πώς μπορούν να τα διαχειριστούν;