Διεγνώσθη για πρώτη φορά με κατάθλιψη σε ηλικία μόλις εννέα ετών. Στα 25 μου εξελίχθηκε σε διπολική διαταραχή και η πάθηση καθώς και η συμπεριφορά μου έχουν χειροτερέψει σημαντικά με την πάροδο των ετών.
Πίσω από την εξιδανίκευση του έρωτα υπάρχει ο πόθος για αυτοπραγμάτωση και η διαδρομή προς την εσωτερική αναζήτηση του άλλου μας μισού εαυτού. Ο αληθινός έρωτας κρύβει, θα λέγαμε, την προτροπή «γίνε το άλλο σου μισό».
Η προσκόλληση δεν είναι απλώς μια σύνδεση μεταξύ δύο ανθρώπων. Είναι ένας δεσμός που συνεπάγεται την επιθυμία για τακτική επαφή με αυτό το άτομο και την εμπειρία της δυσφορίας κατά τη διάρκεια του αποχωρισμού από αυτό το άτομο.
Η συμπεριφορά ενός εφήβου μπορεί να θυμίσει σε μεγάλο βαθμό εκείνη ενός ενήλικου ναρκισσιστή. Πώς μπορούν οι γονείς να βρεθούν κοντά στα έφηβα παιδιά τους, σε αυτή τη σημαντική μεταβατική περίοδο της ζωής τους;
Όλοι οι γονείς θέλουν τα παιδιά τους να είναι επιδέξια στις ξένες γλώσσες, στη μουσική στον αθλητισμό, στις επιστήμες. Πολλοί λίγοι όμως γονείς δίνουν την βαρύτητα που χρειάζεται στο να γίνουν τα παιδιά τους συναισθηματικά έξυπνα.
Κάθε φορά που επιτρέπουμε σε κάποιον άλλον άνθρωπο που έχουμε διαλέξει να πλησιάσει τόσο πολύ στη ζώνη του προσωπικού μας χώρου έχουμε δύο επιλογές: ή η συνάντηση αυτή θα γίνει αφορμή να αναπτυχθούμε μαζί ή απλώς θα πενθήσουμε στα συντρίμμια μιας ψευδαίσθησης.
Aκούμε συχνά ότι ο δρόμος της ευτυχίας οδηγείται από εκφράσεις όπως «Ακολούθησε την καρδιά σου», «Άκουσε το ένστικτό σου», «Βρες τον εαυτό σου», «Να μιλάς αληθινά»… Τι πραγματικά σημαίνουν όμως όλα αυτά;