Η Π. ήταν μόλις 20 χρόνων όταν ήρθε στη θεραπεία. Μου έλεγε πως δεν μπορούσε να πάρει ανάσα μέσα στο ίδιο της το σπίτι. Όχι γιατί δεν είχε χώρο, αλλά γιατί κάθε δωμάτιο έμοιαζε σαν κελί. Η καραντίνα είχε τελειώσει, τα μέτρα είχαν αρθεί, κι όμως εκείνη δεν έβγαινε. «Σαν να κόλλησε ο χρόνος», είπε μια μέρα. «Σαν να είναι πιο ασφαλές να μη φύγω ποτέ».