Μπορεί η μουσική να λειτουργήσει ως φυσικό αναλγητικό; Νέα επιστημονική ανασκόπηση αποκαλύπτει πώς η μουσική μειώνει τον πόνο, γιατί έχει σημασία να διαλέγουμε εμείς τα κομμάτια και γιατί το να τραγουδάμε μαζί αποδεικνύεται ισχυρότερο από την απλή ακρόαση.
Ο πόνος στο σινεμά δεν είναι απλώς οφθαλμαπάτη. Νέα έρευνα αποκαλύπτει ότι ο οπτικός φλοιός περιέχει έναν «χάρτη» του σώματος, κάνοντας τον εγκέφαλό μας να προσομοιώνει τις αισθήσεις αφής και πόνου που βλέπει.
Οι άνθρωποι που κάνουν ψυχοθεραπεία μιλούν για το πώς βρήκαν φωνή, νόημα, σύνδεση και όχι μόνο για τη μείωση των συμπτωμάτων τους. Και αυτά τα στοιχεία δεν μπορούν να μετρηθούν.
Η μακροπρόθεσμη συνειρμική μνήμη του φόβου που αποθηκεύεται σε νευρωνικές εγγραφές στον προμετωπιαίο φλοιό, καθορίζει αν ένα επώδυνο επεισόδιο διαμορφώνει την εμπειρία του πόνου αργότερα στη ζωή.
Έχετε οδυνηρές ή τραυματικές αναμνήσεις; Αν ναι, θα θέλατε να διαγραφούν εντελώς από τον εγκέφαλό σας; Η νευροψυχολογία ανακάλυψε τον μηχανισμό που θα μπορούσε να το πραγματοποιήσει.
Λιποθυμία, απώλεια φωνής, αδυναμία κίνησης ενός χεριού ή ενός ποδιού, τρόμος… Μερικές φορές, το μυαλό μας μπορεί να παράγει εξαιρετικά σημαντικούς περιορισμούς που μιμούνται, κατά κάποιο τρόπο, αυτούς που προκαλούν τραυματισμούς σε άλλα μέρη του σώματός μας.
Κατά πόσο αντέχουμε να μπούμε έστω και για λίγο στη θέση του; Πόσο εύκολο είναι να ακούσουμε και να κουβαλήσουμε έστω και για λίγο, από τη θέση του ακροατή, το δικό του πόνο, τον θυμό, την απόγνωση;
Η Ψυχολογία είναι ο Κόσμος μας 
Αριθμός Πιστοποίησης Μ.Η.Τ. 242811 
