Κάθε ενήλικας ή παιδί, υφίσταται συνεχείς απώλειες («ευνουχισμούς»), από τη στιγμή της γέννησής του και κατά τη διαδρομή της ωρίμανσής του μέσα από τη ψυχοσεξουαλική του ανάπτυξη.
O κάθε άνθρωπος περνάει μέσα από μία σειρά συναισθηματικών εμπειριών (τα στάδια του πένθους) όταν έρχεται αντιμέτωπος με τον θάνατο ενός αγαπημένου προσώπου, με μία ανίατη ασθένεια ή με κάποια άλλη μορφή πένθους, δηλαδή περνάει μέσα από κάποιες φάσεις μέχρι τελικά να αποδεχτεί το μοιραίο –τον θάνατο, την απώλεια.
Κανένας δεν είναι θωρακισμένος από το τραύμα που μπορεί να προκαλέσει ένα αναπάντεχο καταστροφικό γεγονός ή ένα απρόσμενο συμβάν που πλήττει εμάς και την οικογένειά μας.
Πώς αποκαλούμε τη ζωή ως «δώρο», αφού είναι δεδομένο ότι κάποιος θα την πάρει τη στιγμή που αποφασίζει, χωρίς ποτέ να ερωτηθούμε. Κι αν αυτό το γνωρίζαμε εξ ’αρχής, θα είχαμε το δικαίωμα να δεχτούμε ή να απορρίψουμε αυτό το λεγόμενο «δώρο»;
Η πεποίθηση ότι ο θάνατος δεν αφορά τα παιδιά, δεν είναι ούτε αληθής ούτε βοηθητική για τα παιδιά. Μάλλον είναι προβολή μιας δικής μας ανάγκης να μην μας αφορά ο θάνατος.
Αυτό το άρθρο είναι εντελώς προσωπικό επαληθεύοντας τη ρήση ότι η ζωή δίνει τις σπουδαιότερες εμπνεύσεις και είναι αλήθεια ότι γράφεις καλύτερα για όσα σε απασχολούν.
Εφόσον το διαζύγιο συνιστά σημαντική μορφή απώλειας για όλη την οικογένεια, τόσο τα παιδιά όσο και οι γονείς περνούν από τη διεργασία πένθους, μια διαδικασία που χαρακτηρίζεται από συγκεκριμένα στάδια/φάσεις.
Η Ψυχολογία είναι ο Κόσμος μας 
Αριθμός Πιστοποίησης Μ.Η.Τ. 242811 
