Ενώ παλαιότερα, η εφηβεία εθεωρείτο ως μία περίοδος όπου οι γονείς έκαναν ένα βήμα πίσω, τώρα θεωρείται όλο και περισσότερο ως μια ευκαιρία να μείνουν σε σχέση και συναισθηματικά συνδεδεμένοι με τους εφήβους.
Οι περισσότεροι άνθρωποι πιστεύουν πως η κατάθλιψη είναι σαν ένας μικρός πομπός που χάνεται κάπου στο δρόμο του από τον έναν νευρώνα στον άλλο και περιφέρεται χωρίς να μπορεί να προσανατολιστεί.
Η οικογένεια αποτελεί ένα σύστημα με παγιωμένους τρόπους συμπεριφοράς, αλληλεπίδρασης και επικοινωνίας. Η οικογένεια ως ολότητα αποτελείται από υποσυστήματα.
Όταν τα παιδιά φεύγουν από το πατρικό σπίτι (π.χ. για να σπουδάσουν, για να εργαστούν) και οι γονείς, μετά από πολύ καιρό, μένουν μόνοι τους ξανά, ξεκινάει μία νέα φάση στον κύκλο ζωής της οικογένειας, το οικογενειακό σύστημα μεταβαίνει στη φάση της άδειας φωλιάς.
Μολονότι η κοινή πεποίθηση θέλει τους εκπαιδευτικούς ως τους κατεξοχήν υπεύθυνους για τη μάθηση των παιδιών, πλήθος ερευνών καταδεικνύει σήμερα ότι η εμπλοκή των γονέων στην εκπαίδευση των παιδιών τους μπορεί να προσφέρει πολλαπλά οφέλη τόσο για τους ίδιους, όσο και για τους νεαρούς μαθητές.
Η επίδραση των γονιών στην κοινωνικο-συναισθηματική ανάπτυξη του παιδιού είναι αναμφισβήτητη, αφού είναι οι πρώτοι που βάζουν τα θεμέλια για την ανάπτυξή του.