Η Πανδημία COVID-19 και η επακόλουθη κοινωνική αποστασιοποίηση άλλαξαν γρήγορα τη ζωή και τις συνήθειες όλων επηρεάζοντας την ψυχολογική υγεία των ανθρώπων παγκοσμίως. Οι κρίσεις στη Δημόσια Υγεία είναι σημαντικοί παράγοντες που οδηγούν σε αυξημένο στρες και ενισχύουν το αίσθημα της απώλειας.
Ακόμα κι όταν δυο άνθρωποι βιώνουν το ίδιο φυσικό γεγονός, οι υποκειμενικές εμπειρίες τους αρχίζουν να αποκλίνουν από τη στιγμή που ο εγκέφαλος τους αρχίζει να κατανοεί τι συνέβη και να διυλίζει το γεγονός σε αναμνήσεις.
Η συχνότητα του τρυφερού αγγίγματος σχετίζεται και με τη σωματική, αλλά και με την ψυχολογική, ευημερία, και η στέρησή της σχετίζεται με την κατάθλιψη, το άγχος και άλλες ασθένειες.
Η εγκεφαλική δραστηριότητα γονιών και παιδιών τείνει να συγχρονίζεται όταν αλληλεπιδρούν, μέσω παιχνιδιού ή συζήτησης, βοηθώντας έτσι στην ανάπτυξη των κοινωνικών, συναισθηματικών και γνωστικών δεξιοτήτων των παιδιών.
Αν δεν είσαι ευτυχισμένος και ήρεμος μέσα στη σχέση σου, εάν δεν νιώθεις την ελευθερία να είσαι απόλυτα ο εαυτός σου μαζί με τον άλλο, αν ο σύντροφός σου δεν σε ελκύει και δεν σε εξιτάρει ερωτικά, πνευματικά, συναισθηματικά, για ποια σχέση μιλάμε;
Έχει να κάνει με το κατά πόσο εκτιμάμε το ποιοι είμαστε σαν άνθρωποι και το πόσο πιστεύουμε ότι αξίζουμε. Επειδή η αυτοεκτίμηση βασίζεται στην εικόνα που έχουμε εμείς οι ίδιοι για τον εαυτό μας, αυτό συνεπάγεται πως οικοδομείται στηριζόμενη στην υποκειμενική μας αντίληψη για την αυταξία μας.
Μία αλληγορική ταινία για δύο εραστές-βαμπίρ που με όπλο την αιώνια αγάπη τους καταφέρνουν να επιβιώσουν σε έναν επιφανειακό κόσμο που έχει σταματήσει να επικοινωνεί, να ακούει και να εκτιμά.
Η επιλογή της κάθε λέξης στη θεραπευτική διαδικασία, η τοποθέτηση της στη πρόταση, η σύνδεση της στο διάλογο- και όχι μόνο- φανερώνει να έχει μια ισχυρή θέση στην θεραπευτική σχέση. Κάθε μικρή λεπτομέρεια έχει τη δύναμη να αλλάξει τη ροή της επικοινωνίας, όσο εύκολα το κύμα μπορεί τη μία στιγμή να σε χαϊδεύει και την επόμενη να σε χτυπά με ορμή.
Ο θυμός μειώνεται, γίνεται διαχειρίσιμος και η επικοινωνία καθίσταται ο στόχος μέσα από ένα διάλογο εσωτερικό και εξωτερικό. Όπως κάθε δεξιότητα απαιτεί συχνή εξάσκηση και διαρκείς πρόβες για να αποκτηθεί έτσι και η δεξιότητα αυτή- του εσωτερικού και εξωτερικού διαλόγου- απαιτεί προσπάθεια, ανοχή στις πτώσεις, επανεκκίνηση και εξάσκηση.