Πολλές αυτοκτονίες που διαπράττονται καθημερινά παγκοσμίως συσχετίζονται με την εργασιακή παρενόχληση.
Τα αποσυνδετικά επεισόδια μπορούν να απεικονισθούν πλέον αντικειμενικά στον εγκέφαλο, καθιστώντας ορατές κάποιες από τις αόρατες πληγές του παιδικού τραύματος. Τα ευρήματα μπορούν να οδηγήσουν σε νέες θεραπευτικές στρατηγικές.
Ο διαχωρισμός τωρινών από τους παρελθοντικούς κινδύνους στον εγκέφαλο, μπορεί να είναι το κλειδί για τη θεραπεία της ΔΜΤΣ.
Μία ταινία η οποία διερευνά σε βάθος την ψυχολογία του εγκλεισμού και της επιβίωσης, μέσα από την εξιστόρηση της ζωής μιας κοπέλας που έχει απαχθεί και του γιου που αποκτά με τον απαγωγέα της.
«Μία παρτίδα πάντα κερδήθηκε μέσα από ένα λάθος» – Savielly Tartakower.
Χιλιάδες άνθρωποι λερώνουν τα χέρια τους στα αγροκτήματα φροντίδας, σαν μια μορφή θεραπείας.
Σχεδόν οι μισοί εργαζόμενοι και νοσηλευτές σε οίκους ευγηρίας υποφέρουν από άγχος και μετατραυματικό στρες εξαιτίας της κρίσης του κορωνοϊού, σύμφωνα με έρευνα που πραγματοποιήθηκε στη βόρεια Ιταλία και δημοσιεύθηκε στο επιστημονικό περιοδικό Royal Society Open Science.
Ποια είναι η αντίδραση του εγκεφάλου στον φόβο και γιατί μπορεί να οδηγήσει σε μακροχρόνιες αγχωτικές καταστάσεις, όπως η Διαταραχή Μετατραυματικού Στρες;
Μία ψυχολογική έρευνα έρχεται να καταρρίψει το δημοφιλές ρητό «Ότι δεν σε σκοτώνει σε κάνει πιο δυνατό». Στην πραγματικότητα, η έρευνα προτείνει ότι ισχύει ακριβώς το αντίθετο.
Εσείς θα παίρνατε ένα χάπι που θα διέγραφε τις τρομακτικές αναμνήσεις σας;















