«Ήταν απλώς ένας σκύλος». Μια φράση που πληγώνει, γιατί αγνοεί μια θεμελιώδη αλήθεια: για πολλούς, τα κατοικίδια είναι οι μοναδικοί «μάρτυρες» της ζωής τους που δεν άσκησαν ποτέ κριτική.
Μια συγκλονιστική ανάλυση για το «στερημένο από δικαιώματα» πένθος, τη σύνδεση με το παρελθόν τραύμα και γιατί η κοινωνία οφείλει επιτέλους να αναγνωρίσει αυτό το κενό.
Τεχνολογικές μορφές ζωής, προσομοιωμένοι δεσμοί και η δυσκολία συνάντησης. Πώς ερωτευόμαστε σήμερα; Πώς κάνουμε σχέσεις; Ένα ψυχαναλυτικό και κοινωνικοψυχολογικό βλέμμα στη ρευστή εποχή μας.
Μια εγκεφαλική αιμορραγία μετατρέπει την εντατική στο πιο διδακτικό σεμινάριο ψυχοθεραπείας. Μέσα από το προσωπικό τραύμα, αναδεικνύεται η θεραπευτική δύναμη της παρουσίας, της κοινής ευάλωτης φύσης και της ικανότητας να στεκόμαστε δίπλα στον πόνο χωρίς να βιαζόμαστε να τον «διορθώσουμε».
Ζούμε σε εθνικό πένθος απαιτούμε δικαίωση των δολοφονηθέντων, επί της ουσίας στήριξη των πενθούντων συγγενών, ασφαλή χώρα και συμπεριφορά των κυβερνώντων ανάλογη της νοητικής μας κατάστασης.
Ποιος είναι ο κατάλληλος τρόπο να σταθούμε απέναντι στο πλήγμα που έχει υποστεί ο άνθρωπός μας; Πώς μπορούμε να του προσφέρουμε υποστήριξη και παρηγοριά;
Δεδομένου πως από το συλλογικό τραύμα αναδύεται ένα προσωπικό συναίσθημα θλίψης, είναι απαραίτητο οι οικογένειες και οι κοινωνίες να επενδύουν κατασκευάζοντας πλέγματα υποστήριξης για τα παιδιά, ώστε να μπορούν να συμμετέχουν στην οδύνη ανακουφιστικά.
Η είδηση των Τεμπών ενεργοποίησε πολλά από τα τραύματα του Έλληνα πολίτη. Βιώνουμε περιπεπλεγμένο πένθος; Το περιπεπλεγμένο πένθος χαρακτηρίζεται από την ένταση και την διάρκειά του. Αν κανείς αισθάνεται να βουλιάζει σε βαθιά θλίψη και συνεχή οδύνη, σε σημείο να δυσλειτουργεί, τότε ενδεχομένως να είναι μια ένδειξη ότι φλερτάρει με το περιπεπλεγμένο πένθος.