Ένας άνθρωπος είναι κάτι περισσότερο από το σύνολο των πράξεών του. Είναι ένα συνονθύλευμα από όσα έχει κληρονομήσει από το DNA του, από τους ανθρώπους που έχει συναναστραφεί, όσα έχει βιώσει, όσα σκέφτεται, όσα νιώθει, όσα έχει ονειρευτεί, όσα έχει στερηθεί και όσα έχει κατακτήσει.
Η ψυχολογική ανθεκτικότητα αναφέρεται στην ικανότητα των ανθρώπων να ανταπεξέρχονται συναισθηματικά, γνωστικά και συμπεριφορικά όταν κάτι εξαιρετικά δυσάρεστο (θάνατος, χωρισμός, απώλεια) ένα τραυματικό συμβάν (όπως μια κακοποίηση ή ένας πόλεμος) ή κάτι απροσδόκητο συμβαίνει στη ζωή τους (τρομοκρατική επίθεση, σεισμός,).
Οι άνθρωποι είναι σαν κομμάτια puzzle. Χρειαζόμαστε πολλά κομμάτια για να φτιάξουμε το puzzle μας. Τα κομμάτια συνεχώς εναλλάσσονται. Προσθέτουμε, αφαιρούμε, αλλάζουμε, πειραματιζόμαστε με νέους συνδυασμούς. Κάποια κομμάτια χάνονται στην πορεία της ζωής μας κι ανακαλύπτουμε καινούρια.
Σε όλη την διάρκεια της ζωής μας περνάμε από διάφορα στάδια (βρεφική ηλικία, παιδική, εφηβεία, ενηλικίωση, γάμος, παιδιά κλπ), τα οποία βιώνουμε ως μεταβάσεις, διότι περνάμε από ένα στάδιο σε ένα άλλο συνεχώς.
Η ζωή μας όμως είναι μια μοναδική εμπειρία για τον καθένα μας, όπου αρκετοί κατανοώντας αυτή την μοναδικότητα ενδεχομένως σκέφτονται να αλλάξουν μια συμπεριφορά ή μια πτυχή της ζωής τους. Κάποιοι θα παραμείνουν με το όνειρο ενώ κάποιοι άλλοι – οι πιο γενναίοι – θα αναλάβουν δράση.
Κάθε μετάβαση, ακόμα κι αν είναι αναμενόμενη, όπως το πέρασμα στην εφηβεία, συνοδεύεται από ενθουσιαμό και προσμονή αλλά και από αγωνία και φόβο για όλη την οικογένεια.
Το πώς μιλάμε για τον εαυτό μας έχει ιδιαίτερη σημασία καθώς αντικατοπτρίζει τις σκέψεις και τα συναισθήματα για εμάς τους ίδιους, διαμορφώνει την εικόνα που δείχνουμε στους άλλους και διασφαλίζει ένα συγκεκριμένο πλαίσιο μέσα στο οποίο λειτουργούμε.