Κάποτε, σε μια γη που κάποτε ήταν πράσινη και γεμάτη ζωή, υπήρχε ένα Δέντρο. Ένα Δέντρο γενναιόδωρο, ήρεμο, σταθερό. Έδινε σκιά στους ανθρώπους όταν κουράζονταν, καρπούς όταν πείναγαν, ξύλο όταν κρύωναν. Δεν ζητούσε πολλά — μόνο να το προσέχουν λίγο, να το ποτίζουν κάθε τόσο, να θυμούνται ότι είναι ζωντανό.