Μπορεί η ουσιαστική θεραπεία να είναι ανώδυνη; Η Στεφανία Γουλιώτη συγκλονίζει με μια εξομολόγηση για τη δική της διαδρομή στην ψυχοθεραπεία: γιατί η απλή ανάλυση δεν έφερνε αλλαγή στη ζωή της και πώς το να «αγγίξει εκεί που πονάει» άλλαξε τελικά τη σχέση με τον εαυτό της.
Υπάρχει μια συχνή παγίδα στη θεραπευτική διαδρομή: να γνωρίζει κανείς θεωρητικά τα πάντα για τα λάθη, τα τραύματα και τις συμπεριφορές του, αλλά στην πράξη να παραμένει παγιδευμένος στα ίδια μοτίβα.
Για αυτή την κρίσιμη διαχωριστική γραμμή ανάμεσα στη διανοητική κατανόηση και στη βαθιά, βιωματική ίαση μίλησε ανοιχτά η Στεφανία Γουλιώτη σε συνέντευξή της στην εκπομπή «Πρωίαν σε είδον».
Η σπουδαία ηθοποιός αναφέρθηκε στην προσωπική της αναζήτηση, τονίζοντας πως ο καθένας επιλέγει τον δικό του δρόμο για να συνδεθεί με τον εσωτερικό του πυρήνα:
«Οι άνθρωποι χτυπάμε πόρτες αναλόγως με το ποια θα μας ανοίξει για μπούμε εκεί που θέλουμε να βρούμε το κέντρο μας. Μπορεί να ακούσεις κάποιον να κάνει θεραπείες με βεντάλιες. Θα πας να το δοκιμάσεις και θα δεις πού σε τραβάει καλύτερα να πας ώστε να βρεις το κέντρο σου. Δεν θα βρεις κάποιον άλλον εαυτό. Τώρα αυτό θα είναι θεραπεία με βεντάλιες, θα είναι με τσάκρα… Εγώ πιστεύω στην ψυχοθεραπεία. Στην ψυχοθεραπεία που πάει βαθιά, που πονάει».
Από την ανάλυση στη βαθιά μετατόπιση του τραύματος
Περιγράφοντας τα χρόνια που πέρασε προσπαθώντας να λύσει τα προσωπικά της αδιέξοδα, η Στεφανία Γουλιώτη στάθηκε στο γεγονός ότι η απλή συζήτηση δεν στάθηκε ικανή να μεταβάλει τις αυτόματες αντιδράσεις της:
«Εγώ έκανα για πάρα πολλά χρόνια μια ψυχοθεραπεία η οποία μου τα ανέλυσε όλα. Ήξερα πάρα πολύ καλά τι μου συμβαίνει ακριβώς, ποιο είναι το καταστροφικό κομμάτι που δημιουργώ εγώ στον εαυτό μου και όλα. Και έβλεπα ότι συνεχίζω να κάνω τα ίδια. Οι νευρολογικοί μηχανισμοί που σε τραβούν στο να κάνεις τα ίδια λάθη και να πέφτεις στις ίδιες παγίδες δεν είχαν αλλάξει, παρότι ήξερα όλο τον χάρτη του πώς κάνω τα πράγματα.
Δεν άλλαξε αυτό με το να μιλάς και να εξηγείς τα πράγματα. Άλλαξε με το να πας πολύ βαθιά στο τραύμα και με το να φέρεις ξανά στην επιφάνεια πράγματα για τα οποία έχεις πονέσει.
Και όχι μόνο τα βιώματα τα ίδια ως έχουν, αλλά τα βιώματα με την ερμηνεία που τους έχεις δώσει. Οπότε πάω εκεί που πονάει πια.
Ενώ έβγαινα παλιά από την ψυχοθεραπεία μου και ήμουν πανευτυχής που τα έχω εξηγήσει όλα και τα ξέρω και δεν άλλαζε τίποτα παρόλα αυτά στη ζωή μου, τώρα βγαίνω από την ψυχοθεραπεία -με μια άλλη ψυχοθεραπεύτρια- κουρέλι από το κλάμα».
Η αποδοχή του πόνου ως μέρος της εξέλιξης
Αυτή η νέα προσέγγιση είχε άμεσο αντίκτυπο στον τρόπο που αντιλαμβάνεται και βιώνει τα συναισθήματά της μέσα στην καθημερινότητα:
«Αισθάνομαι ότι πλέον κάτι έχει μετακινηθεί στον τρόπο με τον οποίο ανταποκρίνομαι στα ερεθίσματα τα εξωτερικά.
Είναι ένα κομμάτι που πονάει, αλλά εγώ τουλάχιστον, είτε λόγω θεάτρου, είτε λόγω αυτής της προσπάθειας να πάω βαθύτερα στα πράγματα που πονάνε… ο πόνος είναι ένα σημαντικό μέρος της ζωής μου. Δηλαδή θα φύγω από τη σκηνή του θεάτρου που κάνουμε πρόβες και θα κλειστώ στις τουαλέτες να κλάψω και θα επιστρέψω».
Η ουσιαστική αξία της ψυχοθεραπείας
Η μαρτυρία αυτή αποτυπώνει με συγκλονιστικό τρόπο την πραγματική ουσία της ψυχοθεραπείας: δεν πρόκειται για μια διαδικασία παρηγοριάς ή απλής εκτόνωσης, αλλά για μια θαρραλέα συνάντηση με τον βαθύτερο εαυτό μας.
Η αληθινή θεραπευτική αλλαγή δεν συντελείται όταν απλώς ονοματίζουμε τα προβλήματα, αλλά όταν αντέχουμε να βιώσουμε τα καταπιεσμένα συναισθήματα και να επεξεργαστούμε εκ νέου τα παλιά μας τραύματα.
Μέσα σε ένα ασφαλές πλαίσιο, η ψυχοθεραπεία μάς επιτρέπει να αποδομήσουμε τους δυσλειτουργικούς αυτοματισμούς ετών και να αποδεχτούμε τον πόνο όχι ως ένδειξη αδυναμίας, αλλά ως το απαραίτητο πέρασμα προς την εσωτερική ελευθερία, την αυτοσυμπόνια και την ουσιαστική ψυχική ανθεκτικότητα.
Αριθμός Πιστοποίησης Μ.Η.Τ. 242811