Ψυχιατρική

22 σπάνιες και συγκλονιστικές φωτογραφίες από την ψυχιατρική του 19ου και 20ου αιώνα

psychologynow team

psychologynow team

Psychologynow Team

Δείτε 22 συγκλονιστικές φωτογραφίες για την ψυχιατρική στο παρελθόν.


Η ψυχιατρική έχει πετύχει πολλά από τότε που οι ασθενείς περιφρονούνταν από την κοινωνία και ήταν αλυσοδεμένοι. Οι ψυχίατροι του παρελθόντος πειραματίστηκαν με πολλές τεχνικές για τη θεραπεία των ψυχικών διαταραχών - κάποιες από αυτές άνοιξαν το δρόμο για την εξέλιξη της ψυχιατρικής και χρησιμοποιούνται ακόμη και σήμερα. Αρκετές όμως από αυτές, μας προκαλούν ανατριχίλα και κάνουν τους σύγχρονους ειδικούς σε θέματα ηθικής να νιώθουν αμηχανία.

1. Σε αυτή τη φωτογραφία του 1930, ασθενείς στέκονται έξω από τα δωμάτιά τους στο φρενοκομείο Kentucky's Hopskinsville Insane Asylum. Φορούν τα ρούχα τους και έχουν τα δικά τους δωμάτια, αλλά η θεραπεία τους δεν ήταν πάντα το ίδιο ανθρώπινη.

foto1

CREDIT: Dr. Stanley B. Burns

 

2. Φρενολογία

Αυτή η φωτογραφία από το 1856 είναι μία από τις πρώτες απεικονίσεις της φρενολογίας και δείχνει έναν κρανιολόγο εν ώρα εργασίας. Τι είναι φρενολογία; Είναι η βάση για πολλές από τις αρχές που υπάρχουν στη σύγχρονη ψυχιατρική και τη νευρολογία. Οι φρενολόγοι πίστευαν ότι το σχήμα του εγκεφάλου ήταν ένας δείκτης των νοητικών ικανοτήτων του ατόμου και ότι διαφορετικά τμήματα του εγκεφάλου έλεγχαν διαφορετικά μέρη του σώματος. Απλά με μία ψηλάφηση των εξογκωμάτων στο κρανίο, ένας κρανιολόγος μπορούσε να συμπεράνει πληροφορίες σχετικά με το χαρακτήρα ενός ατόμου, την ευφυΐα του ακόμη και αν του έλειπε ένα συγκεκριμένο χαρακτηριστικό προσωπικότητας.

foto2

CREDIT: Dr. Stanley B. Burns

 

3. Τραύματα στο κεφάλι από τον εμφύλιο πόλεμο

Πολλοί στρατιώτες στον αμερικανικό εμφύλιο πόλεμο υπέστησαν τραυματισμούς στο κεφάλι που είχαν ως αποτέλεσμα την εμφάνιση ψυχικών διαταραχών, από σοβαρή άνοια μέχρι και αλλαγές προσωπικότητας. Ο όλεθρος αυτός άνοιξε το δρόμο για τις ιατρικές προόδους στον τομέα της νευρολογίας.

Αυτή η φωτογραφία δείχνει έναν δεκανέα 21 ετών, ο οποίος πυροβολήθηκε στο κεφάλι στη μάχη του Farmville το 1865, λίγο πριν οι Νότιοι παραδοθούν στον Εμφύλιο Πόλεμο. Όταν πήρε εξιτήριο μετά από χρόνια, ο γιατρός του, σημείωσε: Πάσχει από πολλά συμπτώματα εγκεφαλικών διαταραχών.

foto3

CREDIT: Dr. Stanley B. Burns

 

4. Ένα ψυχιατρείο το 1860

Αυτή η φωτογραφία του 1860 δείχνει ένα θάλαμο για μη βίαιες γυναίκες στο ψυχιατρείο West Riding Asylum στο Wakefield της Αγγλίας. Οι περισσότερες από αυτές ήταν στο τερματικό στάδιο της άνοιας. Το σκουφάκι που φορούν αυτές οι γυναίκες που ήταν κάτι συνηθισμένο για τις γυναίκες ασθενείς εκείνη την εποχή.

foto4

CREDIT: Dr. Stanley B. Burns

 

5. Συναισθηματική έκφραση προσώπου

Ο φημισμένος βιολόγος Κάρολος Δαρβίνος παρατήρησε τις εκφράσεις του προσώπου στο ζωικό βασίλειο και προσπάθησε να τις εφαρμόσει στους ανθρώπους, εξετάζοντας κατά πόσο οι οπτικοί δείκτες θα μπορούσαν να υποδείξουν την ύπαρξη ψυχικών ασθενειών.

Η ακόλουθη φωτογραφία είναι από το βιβλίο του Καρόλου Δαρβίνου με τίτλο «Η Έκφραση των Συναισθημάτων στον Άνθρωπο και στα ζώα» (1872). Στο κείμενό του, περιέγραψε πώς οι συσπάσεις των μυών αυτού του ανθρώπου δείχνουν τρόμο και μεγάλη ψυχική οδύνη.

foto5

CREDIT: Dr. Stanley B. Burns

 

6. Έρευνα για την κρανιακή χωρητικότητα

Ένας από τους πιο αναγνωρισμένους γιατρούς της εποχής του, ο Dr. John Shaw Billings δημιούργησε το προηγηθέν ίδρυμα της Αμερικανικής Εθνικής Βιβλιοθήκης της Ιατρικής - ένα επίτευγμα που επισκίασε την πρωτοποριακή εργασία του στην κρανιακή φωτογραφία.

Αυτή η φωτογραφία του 1885 δείχνει τον Billings να φωτογραφίζει ένα κρανίο που είναι βυθισμένο σε μια δεξαμενή νερού για τη μέτρηση της κρανιακής χωρητικότητας του, η οποία πίστευαν ότι επηρεάζε τις ψυχικές καταστάσεις του ατόμου. Ο Billings και ο βοηθός του έπρεπε να δράσουν γρήγορα - αν το κρανίο παρέμενε βυθισμένο για περισσότερο από 45 δευτερόλεπτα, θα απορροφούσε πάρα πολύ νερό και θα διαστελλόταν, οδηγώντας σε μία ανακριβή μέτρηση.

foto6

CREDIT: Dr. Stanley B. Burns

 

7. Μέτρηση του κρανίου για την κατανόηση του μυαλού

Οι επιστήμονες πίστευαν ότι θα μπορούσαν να καθορίσουν την ευφυΐα, την ανθρώπινη ικανότητα ακόμη και την εγκληματικότητα με τη μέτρηση του κρανίου.

Η εικόνα από το βιβλίογια την κρανιολογία του γερμανού νευροψυχιάτρου Georg Konrad Rieger (1885), δείχνει το σωστό τρόπο μέτρησης ενός κρανίου.

foto7

CREDIT: Dr. Stanley B. Burns

 

8. Ανοίγοντας τον εγκέφαλο ενός εγκληματία

Αφού οι επιστήμονες πίστευαν ότι μπορούσαν να καθορίσουν την εγκληματικότητα ενός ατόμου μετρώντας το κεφάλι του, σίγουρα το επόμενο βήμα θα ήταν να το ανοίξουν. Αυτή η φωτογραφία από το 1904 του γιατρού Dr. F. Perez από την Αργεντινή, δείχνει ένα τμήμα του εγκεφάλου ενός εγκληματία που είχε εκτελεστεί. Δυστυχώς, το έργο του δεν κέρδισε τις εντυπώσεις, δεδομένου ότι δεν ανακάλυψε σημαντικές διαφορές μεταξύ των εγκεφάλων των εγκληματιών και των μη εγκληματιών.

foto8

CREDIT: Dr. Stanley B. Burns

 

9. Πρώτη φωτογραφία ενός ψυχιατρικά ασθενή σε περιοδικό

Σήμερα, τα ιατρικά περιοδικά κυκλοφορούν ευρέως και διαβάζονται από χιλιάδες γιατρούς, προκειμένου να διαδώσουν τα ευρήματα από νέες μελέτες και να παρουσιάσουν μοναδικές περιπτώσεις. Ο 19ος αιώνας δεν ήταν διαφορετικός. Αυτή είναι η πρώτη φωτογραφία σε περιοδικό που δείχνει μία ψυχιατρικά ασθενή, η οποία δημοσιεύθηκε στο περιοδικό Revue des Photographique hôpitaux de Paris στα μέσα του 1875.

Η συγκεκριμένη ασθενής διαγνώστηκε ότι έπασχε από υστερική σύσπαση. Τα προβλήματά της ξεκίνησαν όταν ήταν 34 ετών. Σύμφωνα με το συγγραφέα του άρθρου, στην ηλικία των 42 ετώνείχε αναπτύξει παράλυση στη μία πλευρά του σώματός της,

foto9

CREDIT: Dr. Stanley B. Burns

 

10. Η ανορεξία τον 19ο αιώνα

Ακόμη και τον 19ο αιώνα, οι ψυχίατροι έβλεπαν ασθενείς με διατροφικές διαταραχές. Αυτές οι φωτογραφίες, που δημοσιεύθηκαν στο Παρίσι το 1892, απεικονίζουν μια νεαρή γυναίκα με «σπλαχνική υστερική ανορεξία», η οποία σταδιακά εγκατέλειψε το φαγητό ώσπου τελικά ανέπτυξε καχεξία - μια κατάσταση όπου το σώμα είναι τόσο υποσιτισμένο που δεν μπορεί να επανέλθει στα φυσιολογικά του επίπεδα. Τότε, πίστευαν ότι η ανορεξία είναι μία εφηβική ασθένεια που προλαμβάνει μόνο κορίτσια.

Σήμερα, οι ερευνητές πιστεύουν ότι υπάρχει μία ισχυρή συσχέτιση μεταξύ της εικόνας των γυναικώντων μέσων μαζικής ενημέρωσης και της εφηβικής ανορεξίας. Αλλά τα συμπτώματα της νόσου παραμένουν σχετικά αμετάβλητα από τον 19ο αιώνα, κατά τη διάρκεια του οποίου οι εύρωστες γυναίκες θεωρούνταν ελκυστικές.

foto10

CREDIT: Dr. Stanley B. Burns

 

11. Νοητική καθυστέρηση – «Η νόσος του αδύναμου μυαλού»

Η νοητική καθυστέρηση έχει αναφερθεί σε βιβλιογραφία στις σπαρτιατικές και στις ρωμαϊκές εποχές. Στη δεκαετία του 1880, οι γιατροί επέλεγαν να απομονώνουν αυτούς τους ασθενείς, βάζοντάς τους σε άσυλα και συχνά τους παραμελούσαν.

Αλλά το 1907, ένας επιχειρηματίας που ονομαζόταν William Pryor Letchworth δώρισε 2000 στρέμματα για την κατασκευή ενός ιδρύματος για τους ανθρώπους με «αδύναμο μυαλό» και τους επιληπτικούς. Οραματίστηκε την εγκατάσταση αυτή ως ένα αγρόκτημα και εξέφρασε την ελπίδα οι άνθρωποι που θα φιλοξενούνταν εκεί θα μάθαιναν «την αγροτική ζωή» καθώς και τεχνικές καλλιέργειας, ζώντας σε ένα περιβάλλον φροντίδας. Αυτό το άρθρο που δημοσιεύθηκε σε περιοδικό το 1912 απεικονίζει ένα μέλος του «χωριού», την Emma W. και αναφέρει το προφίλ της ζωής της εκεί. Η τελευταία κάτοικος έφυγε από το Letchworth Village, το 1996.

foto11

CREDIT: Dr. Stanley B. Burns

 

12. Κούνια «Utica»

Παρόλο που το αλυσόδεμα των ψυχιατρικών ασθενών κρίθηκε απάνθρωπο, οι περιορισμοί τους και σχετικές συσκευές συνέχισαν να χρησιμοποιούνται για την προστασία τους από το να βλάπτουν άλλους ή ακόμα και τους ίδιους. Σήμερα, λίγες φωτογραφίες υπάρχουν που να δείχνουν περιοριστικά εργαλεία, όπως αυτή η φωτογραφία που τραβήχτηκε στο τέλος του 1840 και που δείχνει την «Κούνια Utica».

Αυτή η κούνια είναι κατασκευασμένη από περίτεχνα σκαλισμένο ξύλο – πολλές όμως ήταν φτιαγμένες από σίδερο - και οι ασθενείς κοιμούνταν μέσα σε αυτή για παρατεταμένες χρονικές περιόδους μέχρι η λήψη δραστικών νομοθετικών μέτρων περιορίσει τη χρήση της, εκτός όμως για τους λιγότερο συνεργάσιμους και βίαιους ασθενείς - μια πρακτική που ακόμα χρησιμοποιείται υπό έλεγχο.

foto12

CREDIT: Dr. Stanley B. Burns

 

13. Καρέκλα συγκράτησης για βίαιους ασθενείς

Αυτή η καρέκλα είχε χρησιμοποιηθεί για τον έλεγχο των βίαιων ασθενών στο άσυλο της Νέας Υόρκης στις αρχές του 20ου αιώνα. Τα χέρια των απείθαρχων ασθενών δένονταν στις ξύλινες θήκες, τα πόδια στερεώνονταν στο δάπεδο και μια ζώνη δενόταν στη μέση του ασθενούς- μερικές φορές και το κεφάλι ήταν καλυμμένο με κουκούλα.

foto13

CREDIT: Dr. Stanley B. Burns

 

14. Παράνομοι περιορισμοί

Αυτή η φωτογραφία δείχνει περιορισμούς που κρίθηκαν «ξεπερασμένοι» από την πολιτεία της Νέας Υόρκης στα τέλη του 1930 – σιδερένιες χειροπέδες, μανσόν, δεσμά καρπού / σώματος και ζώνες αστραγάλου. Η Νέα Υόρκη ήταν μία από τις πρώτες πολιτείες που απαγορεύσαν ορισμένα είδη περιορισμών. Το 1933, το Στέιτ Ντιπάρτμεντ της Νέας Υόρκης για τη Ψυχική Υγιεινή δημιούργησε έναν νόμο για τους περιορισμούς, ο οποίος έθεσε ένα ανώτατο όριο δύο ωρών για το συνεχή περιορισμό και ένα όριο τριών ωρών για την απομόνωση.

foto14

CREDIT: Dr. Stanley B. Burns

 

15. Μαθήματα ραπτικής για γυναίκες

Αυτή η εικόνα του 21ου αιώνα δείχνει μια τάξη ραπτικής για ψυχιατρικά ασθενείς στο Κρατικό Νοσοκομείο Utica. Η φωτογραφία απεικονίζει την αλλαγή στη θεραπεία, καθώς οι ασθενείς με άνοια συμμετείχαν σε κανονικές δραστηριότητες της ζωής, ως μέρος της θεραπείας τους. Η ελπίδα ήταν ότι αυτή η θεραπεία θα μπορούσε να δημιουργήσει ένα αίσθημα χρησιμότητας και ικανότητας στο εσωτερικό του ασθενούς.

foto15

CREDIT: Dr. Stanley B. Burns

 

16. Χοροθεραπεία

Ο χορός έκανε τους ασθενείς στο άσυλο κάτι να προσμένουν με ανυπομονησία - έναν τρόπο για να εκφραστούν σωματικά σε ένα κατά τα άλλα περιοριστικό περιβάλλον. Μέχρι το τέλος της δεκαετίας του 1920, η κοινωνική επαφή όπως ο χορός ήταν ζωτικής σημασίας για την ψυχιατρική φροντίδα.

Για να αποφεύγονται εκρήξεις μεταξύ των ασθενών με πιο σοβαρές παθήσεις, επιτρεπόταν μόνο σε συντρόφους του ιδίου φύλου να χορεύουν μαζί, όπως φαίνεται σε αυτή τη φωτογραφία της δεκαετίας του 1920 από το άσυλο New York State Asylum.

foto16

CREDIT: Dr. Stanley B. Burns

 

17. Μουσικοθεραπεία από τραγουδίστρια της όπερας

Τον 19ο αιώνα οι ψυχίατροι άρχισαν να χρησιμοποιούν την καταπραϋντική επίδραση της μουσικής σε ασθενείς που νοσηλεύονταν σε άσυλα. Μέχρι το τέλος του αιώνα, κάποιες ψυχιατρικές πτέρυγες είχαν δημιουργήσει ακόμη και μπάντες. Αυτό η φωτογραφία του 1920 δείχνει μία τραγουδίστρια της όπερας να τραγουδάει σε ένα ψυχιατρείο της Νέας Υόρκης στη διάρκεια μίας συνεδρίας μουσικοθεραπείας. Οι ψυχίατροι υπέθεταν ότι ορισμένοι ήχοι θα είχαν θεραπευτικά αποτελέσματα στους ασθενείς.

Ένα δελτίο τύπου από την εκδήλωση έγραφε: ένα πείραμα που θα πρέπει να παρακολουθείται με έντονο ενδιαφέρον από ψυχιάτρους, ψυχολόγους και το ιατρικό επάγγελμα γενικότερα, διεξήχθη όταν η Δεσποινίδα Ethel Tamminga από το Σικάγο, τραγούδησε στο Ψυχιατρικό Άσυλο του Κρατικού Νοσοκομείου του Μανχάταν στο νησί Ward της Νέας Υόρκης, σε μια προσπάθεια να ανακουφίσει τους τροφίμους από τις εμμονές τους.

foto17

CREDIT: Dr. Stanley B. Burns

 

18. Ηλεκτρική ενέργεια και ψυχική ασθένεια

Στα τέλη της δεκαετίας του 1700, ο ιταλός γιατρός Dr. Luigi Galvani ανακάλυψε ότι οι μύες ενός βατράχου αντιδρούσαν όταν εξετίθεντο σε ορισμένα μέταλλα - η οποία οδήγησε στην αντίληψη ότι οι νευρικοί παλμοί είναι ηλεκτρικά φορτία. Στη συνέχεια ο ξάδελφός του Galvani, Dr. Giovanni Aldani, έπεισε τα γαλλικά άσυλα να τον αφήσουν να θεραπεύσει καταθλιπτικούς ασθενείς με ηλεκτρική ενέργεια.

Μέχρι τη δεκαετία του 1850, η ηλεκτρική ενέργεια άρχισε να χρησιμοποιείται ευρέως για τη θεραπεία ψυχιατρικών παθήσεων και τελικά μετατράπηκε σε ηλεκτροσπασμοθεραπεία, σχεδόν έναν αιώνα αργότερα. Αυτή η φωτογραφία δείχνει έναν άνδρα που λαμβάνει στατικούς σπινθήρες στη σπονδυλική στήλη για την ψύχωση από νωτιαία φθίση, μία εκφυλιστική πάθηση των νεύρων που προκαλείται από τη σύφιλη.

foto18

CREDIT: Dr. Stanley B. Burns

 

19. Διαθερμία, το «λέιζερ» της εποχής

Αυτή η φωτογραφία δείχνει ένα ασθενή που υποβάλλεται σε πλευρική εγκεφαλική διαθερμία στις αρχές της δεκαετίας του 1920. Τι είναι αυτό; Η διαθερμία ήταν ένας πρόδρομος της ηλεκτροσπασμοθεραπείας και θεωρείται ότι ήταν το «λέιζερ» της εποχής εκείνης, η οποία και χρησιμοποιούσε γαλβανισμένο ρεύμα γιατη θεραπεία ασθενών που έπασχαν από ψύχωση.

Όμως οι γιατροί την έκριναν μη ασφαλή και αναξιόπιστη. Όπως έχω διαπιστώσει, ο εγκέφαλος μπορεί να υποστεί δύο πολύ άσχημα σοκ, το ένα αμέσως μετά το άλλο και ενδεχομένως να προκληθεί επικίνδυνη συγκοπή, έγραψε ο Chris Μ Σαμψών το 1926 στο βιβλίο του «Πρακτική για τη Φυσικοθεραπεία».

foto19

CREDIT: Dr. Stanley B. Burns

 

20. Ηλεκτροσπασμοθεραπεία

Ο ρόλος της ηλεκτρικής ενέργειας στη θεραπεία της ψύχωσης φτάνει στο απόγειο του το 1938, με την ανάπτυξη της ηλεκτροσπασμοθεραπείας ή αλλιώς ECT, στην Ιταλία. Πίστευαν ότι η θεραπεία με σοκ μπορούσε να θεραπεύσει - ή τουλάχιστον να μειώσει - τα συμπτώματα της σχιζοφρένειας και της κατάθλιψης. Όταν οι Ιταλοί γιατροί διέφυγαν για τις ΗΠΑ υπό τη δικτατορία Μπενίτο Μουσολίνι, η πρακτική αυτή απογειώθηκε στις ΗΠΑ. Η φωτογραφία αυτή από τα μέσα της δεκαετίας του 1940 δείχνει ένα ασθενή που υποβάλλεται σε ECT.

foto20

CREDIT: Dr. Stanley B. Burns

 

21. Πυρετός για τη θεραπεία της ψύχωσης

Έπασχε κάποιος από ψυχική ασθένεια; Ίσως θα έπρεπε να δοκιμάσει το «φυσικό πυρετό». Το 1927, ο βιεννέζος ψυχίατρος Dr. Julius von Wagner-Jauregg κέρδισε το βραβείο Νόμπελ για την ανακάλυψη της θεραπείας με πυρετό όταν θεράπευσε έναν ασθενή στο τελικό στάδιο της σύφιλης 10 χρόνια νωρίτερα, με την έγχυση αίματος μολυσμένου με ελονοσία για να προκαλέσει πυρετό. Θεωρήθηκε η πρώτη πραγματική θεραπεία που σταμάτησε μία ψυχωτική ασθένεια.

Σύντομα, όλοι οι γιατροί είχαν αρχίσει να μολύνουν τους ασθενείς τους με ελονοσία για να προκαλέσουν πυρετό - μέχρι να συνειδητοποιήσουν ότι πολλοί ασθενείς πέθαιναν από αυτό. Έτσι, στράφηκαν σε άλλους τρόπους για να ανεβάσουν θερμοκρασία οι ασθενείς τους, έως ότου δημοσιεύθηκε η πρώτη έκθεση που σύστηνε κύματα υπερήχων για να θερμάνουν θεραπευτικά ένα άτομο.

Αυτό οδήγησε στην παραγωγή των μηχανημάτων, όπως αυτό το «ολόσωμο μηχάνημα πυρετού» (βλ. φωτογραφία) που είχε εγκατασταθεί στο νοσοκομείο Fifth Avenue Hospital της Νέας Υόρκης τη δεκαετία του 1930. Σύμφωνα με ένα δελτίο τύπου εκείνη την εποχή, το μηχάνημα «θερμαίνει τη ροή του αίματος και των ιστών του σώματος, όπως και η φύση, σκοτώνοντας το ξένο μικρόβιο».

foto21

CREDIT: Dr. Stanley B. Burns

 

22. Πολύγραφος για την εξέταση των ασθενών

Δεδομένης της τεχνολογικής προόδου στον τομέα της ψυχιατρικής προς τα μέσα του 20ου αιώνα, οι γιατροί άρχισαν να χρησιμοποιούν την τεχνολογία για τη διάγνωση των ασθενών. Εδώ, ένας ασθενής είναι δεμένος σε έναν πολυγράφο στο κρατικό νοσοκομείο Lexington Narcotic Hospital στο Κεντάκι. Οι ανιχνευτές ψεύδους ήταν μέρος της αξιολόγησης του ασθενούς όταν λήφθηκε αυτή η φωτογραφία το 1940.

foto22

CREDIT: Dr. Stanley B. Burns

*Οι φωτογραφίες προέρχονται από το βιβλίο του Dr. Stanley B. Burns, «Ασθενείς & Υπόσχεση: Μια φωτογραφική ιστορία των Ψυχικών διαταραχών και των διαταραχών της διάθεσης».


Πηγή: cbsnews.com

Απόδοση – Επιμέλεια: Psychologynow.gr

psychologynow team

psychologynow team

Psychologynow Team


Ελάτε στον κόσμο της Ψυχολογίας!
Συμπληρώστε το email σας για να λαμβάνετε
το εβδομαδιαίο newsletter μας.

Βρείτε μας στα...

Εγγραφείτε για να λαμβάνετε το newsletter μας!