Καταθέσεις Ψυχής

ανδρικό χέρι που προσπαθεί να φτάσει τον ουρανό με σύννεφα

Τι χρειάζομαι όταν σου λέω πως σήμερα παλεύω με την ψυχική ασθένεια

Δε χρειάζομαι απαντήσεις ή λύσεις που κανείς μας ούτως ή άλλως δεν έχει. Δε χρειάζομαι τέλεια λόγια. Το μόνο που χρειάζομαι εκείνες τις δύσκολες μέρες, είναι να ξέρω πως με αγαπούν... Τώρα θα είμαι
γυναίκα ψάχνει μέσα σε καμένο σπίτι

Όταν η ζωή γίνεται ξαφνικά απάνθρωπη

Για μια στιγμή μπήκα στη θέση αυτών που έφυγαν. Πώς να είναι άραγε το συναίσθημα του να ξέρεις με βεβαιότητα πως δεν έχεις διέξοδο διαφυγής; Πώς να είναι να χάνεις την ελπίδα; Γιατί μετανιώνεις τις τε
γυναίκα σε κατεστραμμένο σπίτι ψάχνει τα συντρίμμια

Που να τον χωρέσουν τόσο πόνο τόσοι άνθρωποι;

Σοκαρισμένη για το μέγεθος της συμφοράς, αναλογιζόμενη τον πόνο που άφησε πίσω της τούτη η πρωτοφανής λυσσασμένη φωτιά. Έμοιαζε σαν να ξύπνησαν όλα τα μυθικά τρομακτικά πλάσματα την ίδια στιγμή, έγινα
άντρας σε ένα χωράφι κοιτάζει τον ουρανό

Ένα γράμμα στον τραμπούκο μου

Κάθε όνομα που μου χάριζες και σπίλωνες την ιερότητα του παιδιού μέσα μου, κάθε πληγή που μου άνοιγες μόνο και μόνο για να λάβεις την σαδιστική ικανοποίηση της ανωτερότητάς σου και της εξουσίας σου πά
δυο κοπέλες που αγκαλιάζονται και κλαίνε

Ο πόνος εμποδίζει αλλά και ενώνει

Το πέρασμα μας μέσα από δυσκολίες, μας δίνει δύναμη σε τομείς που ούτε καν είχαμε σκεφτεί ποτέ να εξελίξουμε, μας δίνει δυνατότητες που δεν γνωρίζαμε ότι διαθέτουμε, να αναγνωρίσουμε τα όρια που ξεπερ
μία πεταλούδα κάθεται πάνω σε ένα χέρι

Σκέψεις για να βγει ζωή μέσα από τη στάχτη

Αυτό που συνέβη δυστυχώς φέτος το καλοκαίρι δεν μπορεί να αλλάξει, μπορεί όμως να μας αλλάξει. Το φετινό καλοκαίρι είναι ίσως το πιο επώδυνο από τα καλοκαίρια που θυμάμαι. Το πένθος βαρύ, οι νεκροί
ένα λούτρινο αρκουδάκι στη μέση ενός λασπωμένου δρόμου

Tι να πεις σ’ ένα γονιό που έχει χάσει το παιδί του; Γραμμένο από μια μητέρα που έχει χάσει παιδί

Η απόλυτη ψυχική καταρράκωση που προκαλεί ο θάνατος του παιδιού σου μπορεί να γίνει κατανοητή μόνο από εκείνους που την έχουν υποστεί. Τέσσερα χρόνια μετά, ακόμα κοιτάζω τον τάφο της κόρης μου με
γυναίκα που έχει γείρει πίσω το κεφάλι της

Δεν είμαστε ανεπαρκείς, μας ανέθρεψαν απλώς ενήλικες που και οι ίδιοι δεν είχαν επαρκώς φροντιστεί

Η ικανότητα για αυτο-ανακούφιση είναι η κληρονομιά της ιστορίας της φροντίδας που λάβαμε. Πόσο εύκολο είναι να ανακουφίσουμε τον εαυτό μας όταν δεν το έχουμε διδαχθεί; Ας φανταστούμε πως είμαστε με
κοπέλα κοιτάζει τον ήλιο να δύει

Κι αν θέλω μια μέτρια ζωή, τι πειράζει;

Τι πειράζει αν θέλω μια περιορισμένη, αργή κι απλή ζωή; Τι πειράζει αν προτιμώ την ηρεμία μου; Αν είμαι μια μετριότητα και το απολαμβάνω; Ο κόσμος είναι ένα τόσο θορυβώδες μέρος. Γεμάτο φωνές που μ
πίνακας που απεικονίζει δυο χέρια να κρατιούνται σφιχτά

Το δώρο της παρουσίας και οι κίνδυνοι των συμβουλών

Το να δίνουμε συμβουλές μας βγαίνει αυθόρμητα και συνήθως το κάνουμε με τις καλύτερες προθέσεις. Αλλά σύμφωνα με την εμπειρία μου, το κίνητρο πίσω από πολλές συμβουλές έχει περισσότερο να κάνει με εμά

Εγγραφείτε για να λαμβάνετε το newsletter μας!

Βρείτε μας στα...