Χορηγούμενο άρθρο
Von Krafft-Ebing, Bloch, Ellis, Hirschfeld, Kinsey, Masters & Johnson, Kaplan. Οι παραπάνω άνθρωποι ανήκουν στους θεμελιωτές της επιστήμης της Σεξολογίας, η οποία επικεντρώνεται στις διασταυρώσεις της ψυχολογίας και της σεξουαλικότητας.
Ξεκινώντας από διαφορετικές ακαδημαϊκές κι επαγγελματικές αφετηρίες, στα τέλη του 19ου αιώνα κυρίως από τους κλάδους της ιατρικής και της βιολογίας, έστησαν σταδιακά έναν νέο επιστημονικό πεδίο που εστίαζε στη μελέτη της ανθρώπινης σεξουαλικότητας.
Μετά τα μέσα του 20ου αιώνα, η σεξολογία διευρύνονταν συνεχώς για να γίνει ένα διαθεματικό πεδίο με επιρροές από την ιατρική, την ψυχολογία, την κοινωνιολογία, την ανθρωπολογία, τις σπουδές φύλου, την κουήρ θεωρία και τη νομική.
Θεσμοθετήθηκε ως επαγγελματικός κλάδος με την ίδρυση του Παγκόσμιου Οργανισμού Σεξουαλικής Υγείας (World Association for Sexual Health-WAS) το 1978 κι ένα από τα παρακλάδια του παραμένει η Ψυχοσεξολογία, ο κλάδος που επικεντρώνεται στις διασταυρώσεις της ψυχολογίας και της σεξουαλικότητας.
Ψυχοσεξολογία: Πόσο καταρτισμένοι είναι οι επαγγελματίες σωματικής και ψυχικής υγείας για τις ανάγκες του σήμερα;
Αν κανένα από τα παραπάνω ονόματα δε σας ήταν γνωστό δε θα ήταν παράξενο. Σύμφωνα με πρόσφατες μελέτες από την Αγγλία και την Αμερική, οι φοιτητές ιατρικής λαμβάνουν 3-10 ώρες εκπαίδευσης σε θέματα σεξουαλικής υγείας στη διάρκεια των 4 πρώτων χρόνων σπουδών (Ford et al., 2013). Οι φοιτητές της νοσηλευτικής εκπαιδεύονται κατά μέσον όρο 6.8 ώρες στην ανθρώπινη σεξουαλικότητα (Astbury-Ward, 2011) ενώ οι σπουδές ψυχολογίας και κοινωνικής εργασίας δεν έχουν κανένα συγκεκριμένο προαπαιτούμενο ωρών εκπαίδευσης (Wiederman & Sansone, 1999).
Όλες οι παραπάνω έρευνες καταλήγουν στο ίδιο συμπέρασμα: η εκπαίδευση γύρω από θέματα σεξουαλικότητας είναι σε όλους τους κλάδους ελλιπής και δημιουργεί εμπόδια τόσο στην ποιότητα των παρεχόμενων υπηρεσιών όσο και στο αίσθημα ασφάλειας και άνεσης που νιώθουν οι ίδιοι οι επαγγελματίες.
Η προσέγγιση του Ιν.Ψ.Ε.
Το Ιν.Ψ.Ε φιλοδοξεί να καλύψει αυτό το κενό προσφέροντας ένα διετές πρόγραμμα εξειδίκευσης που θα επιτρέπει σε επαγγελματίες να εξασκηθούν συστηματικά στην παροχή υπηρεσιών Ψυχοσεξολογίας.
Το Βιοψυχοκοινωνικό Μοντέλο
Η προσέγγισή του Ιν.Ψ.Ε. βασίζεται σε δύο πυλώνες. Ο πρώτος είναι το βιοψυχοκοινωνικό μοντέλο (Borrell-Carrió et al., 2004), που αναλύει την ανθρώπινη σεξουαλικότητα και σεξουαλική συμπεριφορά διαθεματικά. Αρχικά με όρους βιολογικούς – ορμόνες, ανατομία, φυσιολογία, φαρμακευτική αγωγή, αναπαραγωγή, αντισύλληψη, σεξουαλικώς μεταδιδόμενες λοιμώξεις.
Οι ψυχολογικοί παράγοντες αφορούν σκέψεις και πεποιθήσεις, αίσθημα ταυτότητας και ανήκειν, σεξουαλικό προσανατολισμό και ταυτότητα φύλου όπως επίσης τις ψυχολογικές συνισταμένες της επιθυμίας για σεξουαλική επαφή και διέγερση.
Σε κοινωνικό επίπεδο αναλύονται σχέσεις και σχεσιακές δυναμικές, ο ρόλος της κουλτούρας και της θρησκείας στη διαμόρφωση και αποκρυστάλλωση αξιακών συστημάτων, εξωτερικοί στρεσσογόνοι παράγοντες, αλλά και θέματα ασφάλειας και δικαιωμάτων.
Η ομάδα των εισηγητών του προγράμματος απαρτίζεται από επαγγελματίες αλλά και φορείς της κοινωνίας των πολιτών για να αντικατοπτρίζει με αυτόν τον τρόπο το εύρος του πεδίου.
Παράλληλα, το πρόγραμμα σπουδών του Ιν.Ψ.Ε. είναι διαμορφωμένο έτσι ώστε να ενεργοποιεί την νοητική, συναισθηματική και κοινωνική επεξεργασία των πληροφοριών από τα εκπαιδευόμενα άτομα.
Επαναπροσδιορισμός Προσωπικών Αξιών
Έτσι οδηγούμαστε στον δεύτερο πυλώνα: τον επαναπροσδιορισμό των προσωπικών αξιών μέσω της βιωματικής διαδικασίας των Sexual Attitudes Reassessment (SARs).
Μια από τις σημαντικότερες δεξιότητες ενός Ψυχοσεξολόγου είναι η ικανότητα να διαχωρίζει τις δικές του αξίες και προσδοκίες σύναψης σχέσεων και σεξουαλικών συμπεριφορών από άλλων ανθρώπων.
Ο σκοπός αυτού του διαχωρισμού είναι να μπορεί να διαχειριστεί δικά του αναμενόμενα αισθήματα ντροπής, αηδίας, θλίψης, ή και ενθουσιασμού, χαράς και έκπληξης τόσο ώστε να εστιάζει απρόσκοπτα στην διευκόλυνση αυτής της διαδικασίας για τον πελάτη.
Με την πιστοποίησή του από τον Παγκόσμιο Οργανισμό Σεξουαλικής Υγείας (WAS) και την Ευρωπαϊκή Ομοσπονδία Σεξολογίας, το Ιν.Ψ.Ε. ανοίγει τον δρόμο για την καλλιέργεια μιας κουλτούρας αριστείας στη Σεξολογία στην Ελλάδα του 21ου αιώνα.
Βιβλιογραφία
- Astbury-Ward, E. (2011). A questionnaire survey of the provision of training in human sexuality in schools of nursing in the UK. Sexual and Relationship Therapy, 26(3), 254–270. https://doi.org/10.1080/14681994.2011.618180
- Borrell-Carrió, F., Suchman, A. L., & Epstein, R. M. (2004). The Biopsychosocial Model 25 Years Later: Principles, Practice, and Scientific Inquiry. Annals of Family Medicine, 2(6), 576–582. https://doi.org/10.1370/afm.245
- Ford, J. V., Barnes, R., Rompalo, A., & Hook, E. W. (2013). Sexual Health Training and Education in the U.S. Public Health Reports®, 128(2_suppl1), 96–101. https://doi.org/10.1177/00333549131282S111
- Wiederman, M. W., & Sansone, R. A. (1999). Sexuality training for professional psychologists: A national survey of training directors of doctoral programs and predoctoral internships. Professional Psychology: Research and Practice, 30(3), 312–317. https://doi.org/10.1037/0735-7028.30.3.312
- World Health Organization. (2006). Defining sexual health: Report of a technical consultation on sexual health, 28–31 January 2002, Geneva. https://www.who.int/reproductivehealth/publications/sexual_health/defining_sexual_health.pdf?ua=1
Αριθμός Πιστοποίησης Μ.Η.Τ. 242811