Η σχέση μας με το διαδίκτυο είναι άλλωστε σχέση μερικού αντικειμένου, όπως εννοούσε η Melanie Klein: εκείνη τη στιγμή που είμαστε συνδεδεμένοι, παλινδρομούμε σε ένα στάδιο όπου το αντικείμενο γίνεται αντιληπτό μόνο ως καλό, ως ανακουφιστικό από τις εσωτερικές μας συγκρούσεις.
Ναρκισσισμός: μια έννοια που αποκτά ολοένα και μεγαλύτερο κύρος στην καθημερινότητα και τη συνείδηση μας. Πόσες φορές δεν μας μεταφέρουν εμπειρίες από φιλικές, ερωτικές και επαγγελματικές σχέσεις με το πρόσημο του ναρκισσισμού; Πόσες φορές δεν απορούμε αν τελικά ο απέναντι μας έχει ναρκισσιστική διαταραχή προσωπικότητας; Και είναι τελικά όλοι νάρκισσοι;
Τα τελευταία χρόνια, ο όρος εξουθένωση έχει χρησιμοποιηθεί ευρέως, κυρίως για να περιγράψει την επαγγελματική εξουθένωση (burnout), μια σειρά δηλαδή σκέψεων, συναισθημάτων και συμπεριφορών που προκύπτουν έπειτα από μια περίοδο έντονης ενασχόλησης με την εργασία.
«Προσπαθώ να είμαι συνεχώς απασχολημένη για να μην υποκύψω στην επιθυμία για φαγητό». «Δεν μπορώ να σταματήσω να το σκέφτομαι, περιμένω πως και πώς να μείνω μόνος μου για να μπορέσω να φάω όσο θέλω». «Μακάρι να μην είχα αυτήν την ανάγκη».
Το φαγητό και η σχέση που έχουμε με αυτό είναι ίσως από τα σημαντικότερα κομμάτια της καθημερινότητας μας: χρειάζεται καθημερινά να αγοράσουμε τρόφιμα, να προετοιμάσουμε το φαγητό που θα φάμε, πηγαίνουμε βόλτες στις οποίες τρώμε με φίλους κ.ο.κ.
«Ξύπνησα πάλι στις 3 το πρωί και δυσκολεύτηκα να ξανακοιμηθώ». «Γυμνάζομαι τακτικά για να βελτιώσω τον ύπνο μου αλλά ούτε και αυτό με βοηθάει». «Προσπαθώ να κουραστώ αρκετά μέσα στη μέρα αλλά και πάλι όταν ξαπλώσω, αργώ τόσο να κοιμηθώ, που τελικά ο ύπνος δεν μου φτάνει».
Η είδηση και μόνο ότι πάσχει κανείς από χρόνιο νόσημα προκαλεί μία αλυσίδα αντιδράσεων, όπως ακριβώς και στο πένθος: άρνηση, θυμό, συμπτώματα άγχους ή/ και κατάθλιψης μέχρι τελικά να έρθει η αποδοχή ότι η ζωή, όπως την γνώριζα μέχρι τώρα, αλλάζει ριζικά.
Για τα περισσότερα παιδιά το να πηγαίνουν σχολείο και να συναντούν παλιούς και καινούριους φίλους είναι μια ευχάριστη εμπειρία, την οποία περιμένουν με αγωνία κάθε Σεπτέμβρη. Για κάποια παιδιά, ωστόσο, η εμπειρία αυτή μπορεί να διαφέρει, εγείροντας φόβους και αγωνίες σχετικά με τον αποχωρισμό από τους γονείς και το σπίτι αλλά και το πώς θα μπορέσουν να ενταχθούν στην ομάδα και να συνάψουν σχέσεις με συνομηλίκους.
Συνηθίζουμε να σκεφτόμαστε το καλοκαίρι ως μία περίοδο χαλάρωσης και ανεμελιάς, ωστόσο για κάποιους ανθρώπους μπορεί να είναι περίοδος κρίσης, με έντονα καταθλιπτικά συμπτώματα.
Η Ψυχολογία είναι ο Κόσμος μας 
Αριθμός Πιστοποίησης Μ.Η.Τ. 242811 
