Για τα περισσότερα παιδιά το να πηγαίνουν σχολείο και να συναντούν παλιούς και καινούριους φίλους είναι μια ευχάριστη εμπειρία, την οποία περιμένουν με αγωνία κάθε Σεπτέμβρη. Για κάποια παιδιά, ωστόσο, η εμπειρία αυτή μπορεί να διαφέρει, εγείροντας φόβους και αγωνίες σχετικά με τον αποχωρισμό από τους γονείς και το σπίτι αλλά και το πώς θα μπορέσουν να ενταχθούν στην ομάδα και να συνάψουν σχέσεις με συνομηλίκους.
Κάνοντας μια βόλτα στα προαύλια των σχολείων εύκολα θα διαπιστώσει κανείς ότι οι ασφαλτοστρωμένες αυλές είναι έτσι σχεδιασμένες ούτως ώστε να εξυπηρετούν τις ανάγκες όσων παιδιών παίζουν μπάσκετ ή ποδόσφαιρο. Τι γίνεται όμως με τις ανάγκες των κοριτσιών; Αν κάποιο αγόρι δεν παίζει μπάσκετ ή ποδόσφαιρο γιατί πρέπει να αποκλείεται αυτομάτως από το παιχνίδι στο διάλειμμα;
Η συμπεριληπτική εκπαίδευση δεν στοχεύει μονάχα στη συμπερίληψη των μαθητών με δυσκολίες, αλλά δίνει έμφαση στις ατομικές ανάγκες του κάθε μαθητή, όποιες κι αν είναι αυτές (Σιώζιου, 2008).
Η οικογένεια και το σχολικό περιβάλλον αποτελούν τα σημαντικότερα συστήματα στη ζωή των παιδιών. Πολύτιμη και σημαντική η σχέση τους, με αλληλοσυμπληρούμενους αλλά και διαφορετικούς ταυτόχρονα ρόλους!
Τα μικρά παιδιά που τα φροντίζουν οι γονείς, συγγενείς ή φίλοι στο σπίτι, έχουν χειρότερες δεξιότητες, συμπεριφορά και συναισθηματική ισορροπία σε σχέση με τα παιδάκια που πάνε στον παιδικό σταθμό, σύμφωνα με μια νέα γαλλική έρευνα.
Τα συναισθήματα σπάνια έχουν θέση στα σχολεία. Πέρα από τον παιδικό σταθμό και το νηπιαγωγείο, σχεδόν όλες οι προσπάθειες επικεντρώνονται στις γνωστικές δεξιότητες (ανάγνωση, γραφή, μαθηματικά). Γιατί λείπει ένα «σχολείο συναισθημάτων» όπου τα παιδιά θα μπορούσαν να μάθουν δεξιότητες συναισθηματικής νοημοσύνης;
Το ερώτημα που δημιουργείται εύλογα είναι τι μπορούμε εμείς, εκπαιδευτικοί και γονείς, να συμβουλέψουμε ένα παιδί να κάνει για να ελέγχει τα αρνητικά συναισθήματά του, να εξωτερικεύει με υγιή τρόπο τον θυμό του και στη συνέχεια να είναι σε θέση να τα διαχειριστεί όλα αυτά σωστά;
Τι θα γινόταν αν το παιδαγωγικό μας σύστημα αξιολογούσε την πρόληψη της κατάθλιψης ως τόσο σημαντική όσο την ακαδημαϊκή εκπαίδευση; Τι θα μπορούσε να γίνει στα σχολεία ώστε να δoθούν περισσότερες ευκαιρίες στα παιδιά να ζήσουν ευτυχισμένα;
Η Ψυχολογία είναι ο Κόσμος μας 
Αριθμός Πιστοποίησης Μ.Η.Τ. 242811 
