Η συνήθεια είναι ένα καλώδιο, υφαίνουμε ένα κομμάτι της κλωστής της κάθε μέρα και στο τέλος δεν μπορούμε να την κόψουμε. Horace Mann American Educator 1796-1859
Η συναισθηματική ευημερία ενός παιδιού είναι βασική για τη μάθηση και τη δέσμευση του και πρέπει να είναι ένα επίκεντρο για όλα τα σχολεία και τους δασκάλους.
Πώς μπορούμε να καταλάβουμε αν το παιδί είναι απλώς «άτακτο» ή έχει κάποιο ψυχολογικό πρόβλημα; Αυτός ο διαχωρισμός είναι δύσκολος, ειδικά για τους εκπαιδευτικούς που χρειάζεται να διακατατέχονται από ιδιαίτερη ευαισθησία σε θέματα ψυχικής υγείας.
Το κλειδί για όσους εκφοβίζονται από «νταήδες» είναι να αναγνωρίσουν ότι ο εκφοβισμός του «νταή» δεν σχετίζεται με εκείνους, αλλά με τον ίδιο και την αδυναμία του.
Τα μικρά παιδιά που τα φροντίζουν οι γονείς, συγγενείς ή φίλοι στο σπίτι, έχουν χειρότερες δεξιότητες, συμπεριφορά και συναισθηματική ισορροπία σε σχέση με τα παιδάκια που πάνε στον παιδικό σταθμό, σύμφωνα με μια νέα γαλλική έρευνα.
Τα συναισθήματα σπάνια έχουν θέση στα σχολεία. Πέρα από τον παιδικό σταθμό και το νηπιαγωγείο, σχεδόν όλες οι προσπάθειες επικεντρώνονται στις γνωστικές δεξιότητες (ανάγνωση, γραφή, μαθηματικά). Γιατί λείπει ένα «σχολείο συναισθημάτων» όπου τα παιδιά θα μπορούσαν να μάθουν δεξιότητες συναισθηματικής νοημοσύνης;
Το ερώτημα που δημιουργείται εύλογα είναι τι μπορούμε εμείς, εκπαιδευτικοί και γονείς, να συμβουλέψουμε ένα παιδί να κάνει για να ελέγχει τα αρνητικά συναισθήματά του, να εξωτερικεύει με υγιή τρόπο τον θυμό του και στη συνέχεια να είναι σε θέση να τα διαχειριστεί όλα αυτά σωστά;
Η ωριμότητα του έφηβου βέβαια και ο τρόπος με τον οποίο θα αυτονομηθεί δεν εξαρτάται αποκλειστικά από μια διαδικασία, όπως είναι οι πανελλήνιες εξετάσεις.