Τίποτα δεν είναι τόσο αποδιοργανωτικό την ώρα του μαθήματος από έναν μαθητή που δυσκολεύεται να διαχειριστεί το θυμό του και παρουσιάζει έντονα ξεσπάσματα κι ακατάλληλες συμπεριφορές.
Για πολλά χρόνια έχει επικρατήσει η άποψη ότι η συναισθηματική ανάπτυξη και η ανάπτυξη των μαθησιακών ικανοτήτων αποτελούν δύο διακριτούς στόχους. Πολύ περισσότερο, οι εκπαιδευτικοί τείνουμε πολύ συχνά να θεωρούμε ως πρωτευούσης σημασίας την βελτίωση της ακαδημαϊκής επίδοσης αφήνοντας το συναισθηματικό κόσμο του παιδιού «εκτός σχολείου», στο περιθώριο της εκπαιδευτικής πράξης.
Στη σύγχρονη κοινωνία, η δημιουργικότητα δεν θεωρείται απλά ικανότητα, αλλά κοινωνική αξία, αφού αποτελεί προϋπόθεση για τόσο για την κοινωνική, επιστημονική και τεχνολογική πρόοδο, όσο και για την οικονομική ανάπτυξη ενός τόπου.
Σύμφωνα με τον Dan Olweus, 1993: Ένας μαθητής/μια μαθήτρια θεωρείται θύμα εκφοβισμού, όταν εκτίθεται επανειλημμένα και σε διάρκεια χρόνου σε αρνητικές ενέργειες ενός ή περισσοτέρων μαθητών, οι οποίοι δρουν χωρίς να προκληθούν άμεσα.