Ο κόσμος γύρω μας είναι πολυμορφικός κι εμείς είμαστε τόσο εξοικειωμένοι μαζί του που σπάνια αμφισβητούμε την αντικειμενικότητα όσων αντιλαμβανόμαστε. Τα αισθητήρια όργανα και ο εγκέφαλός μας, ωστόσο, διαμορφώνουν τον περιβάλλοντα κόσμο με έναν – αν και εξαιρετικά γρήγορο – όχι και τόσο αλάθητο τρόπο.
Όταν φεύγει η χρυσόσκονη, όταν φεύγει η μαγεία, τότε ακούμε καθαρότερα και αντιλαμβανόμαστε πως τα πρότυπα συμβίωσης δεν ήταν παρά σκέτοι άνθρωποι. Άνθρωποι με αδυναμίες, που κάνουν λάθη, που έχουν μεμπτά σημεία. Και τότε διασαλεύονται αρχές, αξίες, νοήματα.
Ο στόχος σας δεν πρέπει να είναι η απότομη διακοπή των αρνητικών σκέψεων και η αντικατάστασή τους με πιο θετικές αλλά στο πλαίσιο του ιδανικού, η υιοθέτηση ενός ρεαλιστικού τρόπου σκέψης.
Η παγίδα της αβεβαιότητας ενεργοποιείται πλήρως όταν δεν συνειδητοποιούμε ότι δημιουργούμε ιστορίες για να προετοιμαστούμε για έναν κίνδυνο που δεν υπάρχει. Οι «μορφές» που σχηματίζονται μέσα σε αυτές τις ανησυχητικές σκέψεις είναι ισχυρές, γιατί αισθανόμαστε πραγματικά συναισθήματα, ως αποτέλεσμα των σκέψεων μας.
Τα ευρήματα της μεγάλης και διαχρονικής έρευνας, υποδηλώνουν ότι ορισμένοι άνθρωποι, έχουν ένα προφίλ προσωπικότητας που ενδέχεται να προδιαθέτει την εκδήλωση ψυχικών προβλημάτων και την επιδείνωση αυτών όταν προκύψουν.
Αυτοί οι ρόλοι, πολλές φορές, εναλλάσσονται: αυτοί, που τείνουν να είναι θύματα άλλες φορές, ή ακόμα και παράλληλα, μπορεί να είναι και θύτες. Ωστόσο, υπάρχουν συγκεκριμένα χαρακτηριστικά, που κυριαρχούν σε κάθε έναν από τους δύο ρόλους.
Αν και οι ενήλικες υπερτερούν σε σχέση με τα παιδιά στις γνωστικές εργασίες, μία νέα έρευνα δείχνει ότι ακριβώς τα όρια αυτά στη γνώση των παιδιών, μπορεί μερικές φορές να είναι η δύναμή τους.