Την τελευταία δεκαπενταετία η κοινωνική πραγματικότητα είναι πηγή τραυμάτων. Φοβόμαστε και τρέφουμε τα τραύματα μας με τον ίδιο τον φόβο και το άγχος μας. Γίναμε τραυματοφιλικοί. Όταν αγχωνόμαστε χάνεται κάθε προοπτική. Με τον φόβο καθηλωνόμαστε και με το άγχος χάνεται ο χωρόχρονος.
Υπάρχει μια εμμονή της ελληνικής οικογένειας, που επιθυμεί διακαώς το παιδί να είναι τόσο ταυτισμένο με την νοοτροπία της οικογένειας και τις αξίες που την διέπουν, ώστε να μοιάζει ένα αντίγραφο με την πατρική του οικογένεια.
Η σπουδαιότητά των κοινωνικών επαφών επιβεβαιώνεται με όρους οργανικούς, μέσω της διαπίστωσης ότι η απουσία τους αφήνει στον εγκέφαλο το ίδιο αποτύπωμα με αυτό του υποσιτισμού.
Ποια είναι τα νήματα που διασυνδέουν τις δύο γενιές που βρίσκονται στις άκρες κάθε τρέχουσας γενεαλογίας, δηλαδή τους ανήλικους εφήβους με τους ανθρώπους της τρίτης ηλικίας; Μία πολύ ενδιαφέρουσα ελληνική μελέτη αποκαλύπτει τις συνδέσεις.
Είναι σημαντικό ο νεοσύλλεκτος στρατιώτης να γνωρίζει όλες τις επιλογές που έχει σχετικά με την στρατιωτική θητεία, καθώς και το γνώση ότι μπορεί να έχει ψυχολογική στήριξη και υποστηρικτικό περιβάλλον όποτε τα χρειαστεί.
Χωρίζονται σε τρεις κατηγορίες: τέσσερις πόλεις με σύνδρομα που σχετίζονται με τον τουρισμό, τρεις που συνδέονται με καταστάσεις ομηρίας και τρεις που δεν έχουν κοινά στοιχεία με όλες τις άλλες.
Από το «τα κορίτσια τα πάνε χάλια στα μαθηματικά» και το «οι άντρες είναι τόσο αναίσθητοι» ως το «ξεκουτιαίνει καθώς μεγαλώνει», δεν λείπουν τα κοινά πολιτισμικά στερεότυπα για τις διάφορες κοινωνικές ομάδες. Πώς μπορούμε να τα αντιμετωπίσουμε;
Η Ψυχολογία είναι ο Κόσμος μας 
Αριθμός Πιστοποίησης Μ.Η.Τ. 242811 
