Η Π. ήταν μόλις 20 χρόνων όταν ήρθε στη θεραπεία. Μου έλεγε πως δεν μπορούσε να πάρει ανάσα μέσα στο ίδιο της το σπίτι. Όχι γιατί δεν είχε χώρο, αλλά γιατί κάθε δωμάτιο έμοιαζε σαν κελί. Η καραντίνα είχε τελειώσει, τα μέτρα είχαν αρθεί, κι όμως εκείνη δεν έβγαινε. «Σαν να κόλλησε ο χρόνος», είπε μια μέρα. «Σαν να είναι πιο ασφαλές να μη φύγω ποτέ».
Νέα μεγάλη έρευνα συνδέει τη μακροχρόνια έκθεση σε μικροσωματίδια PM2.5 με αυξημένο κίνδυνο κατάθλιψης στους ηλικιωμένους. Η αέρια ρύπανση φαίνεται να πυροδοτεί φλεγμονές στον εγκέφαλο, επιβαρύνοντας ιδιαίτερα άτομα με υποκείμενα νοσήματα.
Ζούμε σε μια χώρα που ο άνθρωπος που δεν παράγει τίποτα, αλλά καταφέρνει να βιοπορίζεται είτε αξιοπρεπώς, είτε πλουσιοπάροχα, ανάλογα τον τομέα που δραστηριοποιείται, τον θαυμάζουμε και μιλάμε πάντα με καμάρι για αυτόν, παρά την αρχική μας επιθυμία, να τον καυτηριάσουμε.
Η βία είναι, για πολλά παιδιά, μέρος της καθημερινότητας και οι συνέπειες εμφανίζονται πολύ νωρίς. Νέα έρευνα αποκαλύπτει ότι η έκθεση σε βία, ειδικά η πολλαπλή, διαταράσσει την ψυχική υγεία και τη γνωστική ανάπτυξη πριν καν την είσοδο στο σχολείο, απαιτώντας άμεση παρέμβαση σε παγκόσμιο επίπεδο.
Κάποτε, σε μια γη που κάποτε ήταν πράσινη και γεμάτη ζωή, υπήρχε ένα Δέντρο. Ένα Δέντρο γενναιόδωρο, ήρεμο, σταθερό. Έδινε σκιά στους ανθρώπους όταν κουράζονταν, καρπούς όταν πείναγαν, ξύλο όταν κρύωναν. Δεν ζητούσε πολλά — μόνο να το προσέχουν λίγο, να το ποτίζουν κάθε τόσο, να θυμούνται ότι είναι ζωντανό.
Ο χρυσός δεν είναι κύριος της θέλησής του, κι όμως είναι ο άρχοντας του συνόλου, περιφρονημένος και άπληστα απαιτητικός, ένας άρχοντας αδυσώπητος: βρίσκεται και περιμένει.
Ζούμε σε μια εποχή βαθιάς πόλωσης, όπου οι ιδεολογίες συχνά χωρίζουν αντί να ενώνουν. Το παρόν κείμενο επιχειρεί να δει πίσω από τις ακραίες θέσεις και να αναζητήσει τις ψυχολογικές ρίζες της ιδεολογικής τύφλωσης, προτείνοντας μια στάση κατανόησης, αυτογνωσίας και ουσιαστικού ανθρωπισμού.
Η αγένεια φαίνεται να κερδίζει έδαφος τόσο στις διαδικτυακές όσο και στις δια ζώσης αλληλεπιδράσεις. Πρόσφατες έρευνες δείχνουν ότι οι αγενείς συμπεριφορές τείνουν να πυροδοτούν νέες προσβολές, δημιουργώντας έναν φαύλο κύκλο. Είναι άραγε η κοινωνία μας πραγματικά πιο αγενής ή απλώς η αγένεια έγινε πιο ορατή;