Η κλινική ψυχολογία γεφυρώνει τη θεωρία με την πρακτική αντιμετώπιση ψυχικών διαταραχών. Άρθρα για τη διαγνωστική διαδικασία, τις μεθόδους ψυχολογικής αξιολόγησης, τις κλινικές παρεμβάσεις και τη σύγχρονη έρευνα που διαμορφώνει την κλινική πρακτική.
Τι θα γινόταν αν οι παραληρηματικές ιδέες στην ψύχωση δεν ήταν «βλάβες του εγκεφάλου», αλλά μια απέλπιδα προσπάθεια του σώματος να δώσει νόημα σε ακραία συναισθήματα;
Ως επιστημονικός κλάδος, η ψυχομετρία δεν ασχολείται τόσο με θέματα της ψυχής. Αντίθετα, εξετάζει τον τρόπο με τον οποίο μια αφηρημένη έννοια της ψυχολογίας, όπως η νοημοσύνη ή η κατάθλιψη, σχετίζεται περισσότερο με το αποτέλεσμα ενός ψυχολογικού τεστ, ενός γενετικού προφίλ ή με μια σειρά νευρο-επιστημονικών πληροφοριών.
Όταν χάνετε κάποιον επειδή πέθανε ή εξαφανίστηκε, η αγάπη σας παραμένει. Η απουσία του σας κάνει να κλαίτε και είναι ακόμα παρών στην σκέψη σας. Ακόμα, η αγάπη σας παραμένει σε μια αδρανή κατάσταση, με έναν διαφορετικό τρόπο από πριν.
Συχνά στην κλινική πράξη συναντάμε ανθρώπους που έχουν περάσει κάποιου είδους τραύμα, μια κακοποιητική συντροφική σχέση, μια απώλεια, μια συχνή κακομεταχείριση σε εργασιακό επίπεδο, μια διαρκή κοινωνική στοχοποίηση.
Η αιτιολογία της Εποχιακής Συναισθηματικής Διαταραχής έχει προσελκύσει έντονο ενδιαφέρον από την επιστημονική κοινότητα, ωστόσο δεν υπάρχει ομοφωνία αναφορικά με τους παράγοντες που συμβάλλουν στην εμφάνισή της.
Η διαταραχή του φυσιολογικού κιρκαδιανού ρυθμού σχετίζεται με μεγαλύτερη επιρρέπεια σε διαταραχές της διάθεσης, όπως η σοβαρή κατάθλιψη και η διπολική διαταραχή σε βάθος χρόνου.