Είναι μια ψυχική κατάσταση όλο και περισσότερο γνώριμη σε πολλούς ανθρώπους. Το εσωτερικό κενό έχει στοιχεία κατάθλιψης δεν είναι όμως απαραίτητα κατάθλιψη.
Ας είμαστε περισσότερο προσεκτικοί στο πώς φερόμαστε στους ανθρώπους γύρω μας. Ειδικά σε αυτούς που αγαπάμε και τους έχουμε ψηλά μέσα μας, η συμπεριφορά μας οφείλει να συμβαδίζει με τα λόγια μας. Ας είμαστε περισσότερο «άνθρωποι» όταν αγγίζουμε μια άλλη ανθρώπινη ψυχή. Με καθαρά τα χέρια μας.
Έτσι το 2020 έφυγε κι ενώ ήταν αδιαμφισβήτητα μια δύσκολη κι απαιτητική χρονιά τόσο για ‘μένα όπως και για την πλειονότητα των ανθρώπων, παράλληλα αναγνωρίζω πως μου άφησε και κάποια “δώρα” που υπό άλλες συνθήκες θα τα είχα παραλάβει είτε καθυστερημένα ή ενδεχομένως θα τα είχα σε άλλη συσκευασία και μορφή ή μπορεί ακόμη να μην τα είχα λάβει και καθόλου.
Αν μπορώ λεκτικά να συμφιλιωθώ μ’ αυτό που πριν φάνταζε ανυπέρβλητο και καταστροφικό, τώρα με άλλες λέξεις και άλλη νοηματοδότηση, μπορώ βρω διέξοδο, σ’ αυτό που πριν φάνταζε αδιέξοδο.
“Αρχίζω να πιστεύω πως ο πραγματικά ψυχικά υγιής άνθρωπος είναι αυτός που έχει τις περισσότερες εναλλακτικές λύσεις, τις περισσότερες βιώσιμες λύσεις. Ο άνθρωπος που λέει: Αν δεν συμβεί αυτό, τι άλλο μπορεί να συμβεί;” (Μπουσκάλια, 1988).
Η ικανότητα να ευτυχίσουμε δεν σημαίνει να επιτύχουμε στο έπακρο στόχους και επιθυμίες. Σημαίνει συχνά ότι έχουμε αποφασίσει να βλέπουμε πέρα από τις ατέλειες της ζωής και του εαυτού μας.
Μην κρατάς ότι παλιό είχες μέσα σου, μόνο και μόνο επειδή ήταν κάποτε οικείο και ασφαλές. Μπορεί αυτό το παλιό να μη σε βοηθάει πια και να πρέπει να αλλάξει ή να αντικατασταθεί.
Είναι δυο λέξεις που βγαίνουν συχνά από το στόμα μας. «Δεν μπορώ…» Η αλήθεια είναι πως υπάρχουν πολλά πράγματα και καταστάσεις που δεν είναι στο χέρι μας να προβλέψουμε, να ελέγξουμε ή να αλλάξουμε. Και κάπως έτσι λειτουργεί η ζωή. Απρόβλεπτα, απροσδόκητα…Και με αρνητική χροιά και με θετική επίσης.