Αγάπη / Έρωτας

Μία θεωρία της ψυχολογίας μπορεί να εξηγήσει γιατί δυσκολευόμαστε να βρούμε σύντροφο και τι μπορούμε να κάνουμε γι’ αυτό.

Το καλοκαίρι φτάνει στο τέλος του και πολλοί επιστρέφουν από διακοπές έχοντας ζήσει μια ιστορία έρωτα και πάθους. Κουβαλώντας αυτές τις όμορφες αναμνήσεις, το ερώτημα για το «τι γίνεται από δω και πέρα;» γεννιέται φυσικά και έρχεται να προβληματίσει τα ζευγάρια που γνωρίστηκαν στο καλοκαιρινό κλίμα.

Οι σχέσεις όπως και όλα τα πράγματα στη ζωή είναι ένας κύκλος ο οποίος άλλοτε κλείνει οριστικά και άλλοτε ανανεώνεται για να ανοίξει ένας νέος. Πολλοί άνθρωποι δυσκολευόμαστε να τελειώσουμε μία σχέση και καταλήγουμε να διαιωνίζουμε μία ψυχοφθόρα και επίπονη κατάσταση. Γιατί όμως φοβόμαστε τόσο πολύ οι άνθρωποι το τέλος;

Mέχρι τώρα νομίζαμε ότι μεγαλώνουμε μόνοι μας και ότι οι ζωτικές αλλαγές εκτυλίσσονται σύμφωνα με τα γνωρίσματα και τις εμπειρίες του καθενός.

Περισσότεροι από έξι στους δέκα άνδρες και γυναίκες στη χώρα μας απατούν τους συντρόφους τους μέσα σε επτά χρόνια σχέσης, με τουλάχιστον δύο στους δέκα να απιστούν κατά την πρώτη διετία.

Μια σχετικά νέα μέθοδος φαινομενολογικά φιλοσοφική παρά καθαρόαιμη ψυχοθεραπευτική είναι η συστημική αναπαράσταση. Η μέθοδος αυτή θεμελιώθηκε από τον Γερμανό ψυχοθεραπευτή Βert Hellinger στις αρχές της δεκαετίας του ’80.

Πριν από είκοσι χρόνια. . . Ήταν η πρώτη μου σχέση. . . Ο πρώτος μου σύντροφος. . . Ήμουν 17. . . Ήταν 19. . . Ήμασταν τρελοί ο ένας για τον άλλο. . . Χωρίσαμε γιατί. . . Έχει περάσει τόσος πολύς καιρός. . . Βρίσκω τον εαυτό μου να τη σκέφτεται. . . Συνεχίζει να εμφανίζεται στα όνειρά μου. . . Έχω ευτυχισμένο γάμο. . . Έχω ευτυχισμένο γάμο, ΑΛΛΑ. . . Δεν μπορώ παρά να αναρωτηθώ. . . Πρόσφατα επανασυνδεθήκαμε. . . Ξέρω ότι πρέπει να προχωρήσω με τη ζωή μου. . . Παρακαλώ βοηθήστε με . . . Τι πρέπει να κάνω

Στο δυτικό πολιτισμό, το να ερωτεύεται κανείς θεωρείται ένα χαρούμενο και ευτυχές γεγονός: δύο άνθρωποι βρίσκουν ο ένας τον άλλον, η ιστορία τελειώνει, η αυλαία πέφτει, βγαίνουν οι τίτλοι τέλους.

Οι άνθρωποι είναι πλασμένοι με έντονο το αίσθημα του ανήκειν, αίσθημα που συνειδητοποιούν περισσότερο μετά από μακρές περιόδους απομόνωσης και μοναξιάς.