Ο όρος «Σχολές Γονέων» στις μέρες μας χρησιμοποιείται ποικιλοτρόπως, με αποτέλεσμα συχνά να υπάρχουν παρανοήσεις και να υπάρχει ελλιπής ενημέρωση ή/και παραπληροφόρηση. Οι Σχολές Γονέων είναι πλέον θεσμός.
Μια γυναίκα που αποφεύγει να οδηγεί μεγάλες αποστάσεις επειδή παθαίνει κρίσεις πανικού, ένας άντρας που πάσχει από έντονους φόβους για πιθανή μόλυνση και που αποφεύγει να χρησιμοποιήσει τις δημόσιες τουαλέτες και μια γυναίκα που δεν μπορεί να πάει στην εκκλησία γιατί φοβάται τους κλειστούς χώρους, έχουν δύο κοινά χαρακτηριστικά: πάσχουν απόμια αγχώδη διαταραχή και είναι γονείς.
Συχνά οι γονείς, με αφορμή γεγονότα στα οποία διαπιστώνουν ότι δεν έχουν επαρκείς γνώσεις, όσον αφορά την ανάπτυξη του παιδιού, και με αφορμή ηχηρές συγκρούσεις με το παιδί, που αφορούν στη διαχείριση λεπτών θεμάτων, όπως το εάν θα αφήσουν το παιδί να κοιμηθεί μαζί τους -νιώθουν ανεπαρκείς ως προς το γονεϊκό τους ρόλο.
Η κακή ανατροφή στην παιδική ηλικία φαίνεται να έχει, ακόμα και σε ανθρώπους μεγάλης ηλικίας, παρόμοιο συναισθηματικό αντίκτυπο με το θάνατο ενός αγαπημένου προσώπου τους.
Οι περισσότεροι άνθρωποι πιστεύουν ότι τα παιδιά που μεγαλώνουν σε ευτυχισμένα, γεμάτα αγάπη σπίτια, έχουν την τάση να είναι, ως επί το πλείστον, ευτυχισμένα και να αισθάνονται άνετα στις ενήλικες σχέσεις τους – αυτή είναι η κοινή λογική.
Εκτός από τις προφανείς μορφές της κακοποίησης των παιδιών, υπάρχουν κάποιες πιο βαθιές και λεπτές μορφές κακοποίησης που βρίσκονται στο επίκεντρο της κατάθλιψης και των αισθημάτων ανεπάρκειας: όταν λένε στα έφηβα αγόρια να “μεγαλώσουν” και ότι οι άνδρες δεν κλαίνε και στα κορίτσια ότι πρέπει να φαίνονται και να ενεργούν με έναν ορισμένο τρόπο, σαν “κυρίες”.
Παρά το γεγονός ότι ο πατέρας εμπλέκεται πλέον πιο ενεργά στην ανατροφή του παιδιού, δεν έχει δοθεί επαρκής προσοχή στο ρόλο του πατέρα στην ανάπτυξη του παιδιού και ιδιαίτερα στην επίδραση που έχει στο συναισθηματικό του κόσμο.
Οι τωρινές συνθήκες είναι για όλους ζόρικες και αγχωτικές. Για τους γονείς όμως, που έχουν επιφορτιστεί με την ανατροφή και τη διαπαιδαγώγηση των παιδιών, η συνθήκη αυτή είναι ακόμη πιο ιδιαίτερη: καλούνται να απαντήσουν στην αγωνία των παιδιών τους τι συμβαίνει στο εδώ και τώρα και τι φέρνει το μέλλον.
Στο άρθρο του προηγούμενου μήνα έκανα μια εισαγωγή στην κατάκτηση της ομιλίας, επικεντρώνοντας την προσοχή στο ηλικιακό στάδιο μέχρι την ένταξη του παιδιού στον παιδικό σταθμό. Στο σημείο αυτό θα ήθελα να επισημάνω πως η ομιλία είναι ένα περίπλοκο και περίτεχνο ‘‘σύστημα’’ που στηρίζεται και επηρεάζεται από τη νευρολογική, κοινωνική και συναισθηματική ωρίμανση ενός ατόμου.
Η Ψυχολογία είναι ο Κόσμος μας 
Αριθμός Πιστοποίησης Μ.Η.Τ. 242811 
