Κάθε κρίση στην οικογένεια συνιστά απώλεια και έχει συνέπειες για τα παιδιά, συνήθως αρνητικές – τουλάχιστον βραχυπρόθεσμα. Τα παιδιά βιώνουν κάθε κρίση ως αποσταθεροποίηση, ανισορροπία, διαταραχή της σταθερότητας στη ζωή τους.
Η ενδο-οικογενειακή βία αποτελεί μια εμπειρία επανειλημμένης σωματικής, ψυχολογικής και/ή σεξουαλικής κακοποίησης που σκοπεύει στην επιβολή και τον έλεγχο ενός άλλου προσώπου και λαμβάνει χώρα στο οικογενειακό περιβάλλον.
Τις προάλλες ένα προσφυγάκι γύρω στα 14 μου έδειχνε κάτι που είχε γράψει σε ένα από τα χαρτιά που έχουμε για να ζωγραφίζουν. Μου το έδειχνε και γελούσε. Δεν μπορούσα να καταλάβω φυσικά γιατί ήταν γραμμένο στα αραβικά.
Σε προηγούμενο άρθρο μου, έγινε λόγος για την ενδοοικογενειακή βία, κάθε μορφή βίας, σωματική, λεκτική, ψυχολογική κ.τ.λ., η οποία ασκείται από ένα μέλος της οικογένειας στα υπόλοιπα, και την παιδική σωματική κακοποίηση.
Οι τραυματικές εμπειρίες στην παιδική ηλικία έχουν μια ιδιαίτερη «ικανότητα» να αφήνουν πληγές, ειδικά όταν περιλαμβάνουν τη συναισθηματική, σωματική ή σεξουαλική κακοποίηση ή παραμέληση.