PsychologyNow Team

Το διαζύγιο δεν είναι η καλύτερη λύση για σχέσεις που θα μπορούσαν να αλλάξουν

Το διαζύγιο δεν είναι η καλύτερη λύση για σχέσεις που θα μπορούσαν να αλλάξουν

PsychologyNow Team
θλιμμένη γυναίκα σε κρεβάτι

Το διαζύγιο μπορεί να ανακουφίζει από έναν βίαιο γάμο, αλλά δεν αποτελεί λύση για γάμους όπου οι σχέσεις των συντρόφων θα μπορούσαν να βελτιωθούν και να αλλάξουν.


Ο αριθμός διαζυγίων έχει αυξηθεί σημαντικά τις τελευταίες 10ετίες και ιδιαίτερα στις ανεπτυγμένες θεωρούμενες χώρες. Στις ΗΠΑ για παράδειγμα, το 43% περίπου των πρώτων γάμων καταλήγει σε διαζύγιο, το 36% στην Αυστραλία και το 38% στον Καναδά (Halford & Snyder, 2012). Στην Ελλάδα, το ποσοστό διαζυγίων επί τελεσθέντων γάμων το 2014 αναφέρεται στο 27% (ΕΛΣΤΑΤ, 2014).

Το διαζύγιο μπορεί να ανακουφίζει από έναν βίαιο γάμο, αλλά δεν αποτελεί λύση για γάμους όπου οι σχέσεις των συντρόφων θα μπορούσαν να βελτιωθούν και να αλλάξουν.

Η Michele Weiner–Davis στο βιβλίο της Divorse Busting (1992) αναφέρει τις δυσκολίες που αντιμετωπίζουν ενήλικες και παιδιά από τη διάλυση ενός γάμου.

Οι προσδοκίες για μια νέα ρομαντική σχέση με έναν νέο σύντροφο που δεν θα έχει τα ελαττώματα του προηγούμενου δεν ικανοποιούνται τόσο εύκολα.

Κανένας δεν είναι τέλειος. Καθένας έχει τα δικά του αδύναμα σημεία που πρέπει να αντιμετωπίσετε και να αποδεχτείτε. Επομένως, υπάρχει συχνά μια απογοήτευση από την ανακάλυψη των αδύναμων σημείων του άλλου.

Οι σύντροφοι πρέπει να μάθουν και να προσαρμοστούν ο ένας στις συνήθειες του άλλου, κάτι που θέλει χρόνο και αμοιβαίες υποχωρήσεις. Συχνά υποχωρήσεις που δεν έκαναν στον πρώτο γάμο αναγκάζονται να τις κάνουν στον δεύτερο.

Οι σύντροφοι πρέπει να δημιουργήσουν οικειότητα με έναν νέο άνθρωπο. Η οικειότητα θέλει χρόνο και ειλικρίνεια για να χτιστεί. Συχνά η αγωνία μήπως δεν πετύχει και η δεύτερη ή τρίτη σχέση κάνει τους συντρόφους να μην είναι ειλικρινείς μεταξύ τους και να χάνεται έτσι η οικειότητα που την είχαν πετύχει με τον προηγούμενο σύντροφο. Δεν είναι τυχαίο που τα 2/3 σχεδόν των δεύτερων γάμων καταλήγουν επίσης σε χωρισμό και διαζύγιο.

Υπάρχουν αρνητικές επιπτώσεις για τα παιδιά ακόμη και από ένα βελούδινο διαζύγιο. Για τα παιδιά που ζούνε σε μια οικογένεια με καθημερινές συγκρούσεις και εχθρότητα, το διαζύγιο των γονέων αποτελεί μια ανακούφιση και λύση. Δεν παύει όμως για τα παιδιά να είναι πιο ασφαλής η οικογένεια όπου ζούνε και οι δυο γονείς μαζί με καλή μεταξύ τους σχέση. Τα παιδιά πληγώνονται σχεδόν σε όλες τις ηλικίες. Όπως λέει η Davis, όταν γίνεται ένας χωρισμός, χωρίζουν όχι οι σύντροφοι αλλά οικογένειες.

Σε έρευνα της Claire Berman (1990) σε συνέντευξη με ενήλικες που οι γονείς τους είχαν χωρίσει όταν οι ίδιοι ήταν παιδιά, παρόλο που είχαν περάσει πολλά χρόνια από των χωρισμό των γονέων τους, τον θυμόταν ως ένα πολύ τραυματικό γεγονός. Με βάση τα ευρήματα της έρευνας αυτής η Berman αναφέρει ότι φαίνεται ότι «ο χωρισμός των γονέων είναι κάτι που δεν φεύγει ποτέ».

Ένα άλλο αρνητικό στοιχείο είναι ότι το οικογενειακό εισόδημα, στο μεγαλύτερο ποσοστό, μειώνεται σημαντικά μετά από ένα διαζύγιο και ιδιαίτερα για τις γυναίκες. Ασφαλώς, όπως θα δούμε σε άλλη δημοσίευση, οι αρνητικές αυτές επιπτώσεις από ένα διαζύγιο και χωρισμό δεν σημαίνει ότι είναι υγιές να παραμένουμε σε μια προβληματική σχέση. Η κακή σχέση των συντρόφων, όπως έχουν δείξει πολλές έρευνες, έχει αρνητικές συνέπειες τόσο για την ψυχική όσο και για την σωματική υγεία τους.

Η πρόκληση επομένως είναι πώς να βελτιώσουμε τις σχέσεις μας ως σύντροφοι για να μην φτάσουμε στο σημείο να φτάσουμε στο διαζύγιο. Με βάση τα αποτελέσματα ερευνών σε ζευγάρια που δέχτηκαν βοήθεια σε καταστάσεις κρίσης, φάνηκε ότι πολλά από τα ζευγάρια αυτά επανήλθαν σε μια καλή σχέση.

Όλες οι συντροφικές σχέσεις αντιμετωπίζουν συγκρούσεις και δυσκολίες. Ένας καλός γάμος δεν είναι απαλλαγμένος από εντάσεις και συγκρούσεις. Σε έναν καλό γάμο όμως οι σύντροφοι γνωρίζουν ή μαθαίνουν από τους ειδικούς σε θέματα σχέσεων ζευγαριού πώς να επιλύουν τις μεταξύ τους διαφορές και να επανέρχονται σε ισορροπία.


Συγγραφέας: Βάσω Παπαδιώτη–Αθανασίου, Αν. Καθηγήτρια στον Τομέα Ψυχολογίας της Φιλοσοφικής Σχολής Πανεπιστημίου Ιωαννίνων, Επιστημονική Υπεύθυνη Κε.Συ.Θε.Σ., Oικογενειακή θεραπεύτρια.

Βιβλιογραφικές αναφορές

  • Berman, C. (1990). Adult children of divorce speak out. New York: Simon & Schuster.
  • Halford, D. & Snyder, D. (2012). Universal Processes and Common Factors in Couple Therapy and Relationship Education. Behavior Therapy 43, 1–12.
  • Weiner – Davis, M. (1992). Divorce Busting. Simon & Schuster publishers N.Y.
Κάντε like στην σελίδα μας στο Facebook 
Ακολουθήστε μας στο Twitter 

Εγγραφείτε για να λαμβάνετε το newsletter μας!

Βρείτε μας στα...