Συγχωρώντας τον εαυτό μας: Η απελευθέρωση από το βάρος της ντροπής και των ενοχών

Γιατί είμαστε οι πιο σκληροί κριτές του εαυτού μας; Η αυτοσυγχώρεση δεν είναι αδυναμία, αλλά η απόλυτη πράξη θάρρους που μετατρέπει τις πληγές μας σε ευκαιρίες αυτοσυμπόνιας.

Μπορούμε να μάθουμε να συγχωρούμε τον εαυτό μας και να απελευθερωνόμαστε από την ντροπή. Μια εναλλακτική λύση στην αυτοκριτική είναι η αυτοσυγχώρεση. Όταν συγχωρούμε τον εαυτό μας για λάθη και παραπτώματα του παρελθόντος, αφήνουμε πίσω μας τις τύψεις, δηλαδή την αυτοταπείνωση, που είναι το αντίθετο της αυτοσυγχώρεσης.

Τοποθετούμε τις τύψεις μας στο πνευματικό πλαίσιο του «ναι» απέναντι στους αναπόφευκτους περιορισμούς που συνοδεύουν κάθε ανθρώπινη ζωή. Αυτό το «ναι» είναι η θετική αναπλαισίωση των τύψεων. Μπορούμε να σχετιζόμαστε με τα όριά μας αντί να τα αφήνουμε να ισοπεδώνουν την αυτοεκτίμησή μας. Είναι ακριβώς η αντίστασή μας στον «σπασμένο» εαυτό μας που εμποδίζει την πρόσβαση στο θείο μέσα μας. Όταν δεν νιώθουμε ντροπή για το ότι είμαστε περιορισμένοι, έχουμε ενστερνιστεί την αρετή της ταπεινότητας. Τότε, δεν είμαστε πλέον ευάλωτοι στην ταπείνωση.

Ακούμε τον εσωτερικό κριτή ή την κρίση των άλλων ως πληροφορία, ως ένα μάθημα που οδηγεί σε μια πνευματική πρακτική. Παρατηρούμε ήρεμα ότι δεν είμαστε πλέον θύματα εκφοβισμού, δεν νιώθουμε πλέον ντροπή και δεν φοβόμαστε κανέναν ούτε καν τον εσωτερικό μας επικριτή.

Δηλώσεις για την αυτοσυγχώρεση

Ακολουθούν ορισμένες δηλώσεις που μπορούν να οδηγήσουν στην αυτοσυγχώρεση και την αυτοσυμπόνια:

• Όλο και περισσότερο, αποδέχομαι πλήρως τις ελλείψεις και τα ελαττώματά μου.
• Αφήνω πίσω μου τα παράπονα που έχω από τον εαυτό μου.
• Παύω να επιτρέπω στις τύψεις να με καταρρακώνουν.
• Δείχνω κατανόηση για τα όρια και τα σφάλματά μου.
• Μετατρέπω τους περιορισμούς μου σε τολμηρές πρωτοβουλίες.
• Βλέπω τις πληγές μου ως ευκαιρίες προς την αυτοσυμπόνια.
• Αντιμετωπίζω κάθε εσωτερική υποτίμηση ως ένα μάθημα.
• Δείχνω προσοχή στα συναισθήματά μου, στοργή προς το σώμα μου, εκτίμηση των προσπαθειών μου, αποδοχή αυτού που είμαι και ελευθερία να ζω σύμφωνα με τις βαθύτερες αξίες μου.

Μπορούμε να εξελιχθούμε στην αυτοσυγχώρεση αφήνοντας πίσω τους τέσσερις αντιπάλους της: την κατηγορία, την κακεντρέχεια, την πικρία και την εκδίκηση.

Καθώς ενσωματώνουμε αυτές τις πρακτικές στην καθημερινότητά μας, νιώθουμε να κινούμαστε προς μια πλήρη αυτοσυγχώρεση και στοργική καλοσύνη προς τον εαυτό μας, με τις πληγές, τα ελαττώματα και όλα μας τα λάθη. Ταυτόχρονα, νιώθουμε περισσότερη συμπόνια για τους ανθρώπους γύρω μας και για τον κόσμο, που παραμένουν εγκλωβισμένοι στη ματαιότητα της εκδίκησης.

Όταν ο εσωτερικός κριτής μας χτυπά με την ντροπή, συνειδητοποιούμε ότι και άλλοι νιώθουν το ίδιο. Συνδυάζουμε τότε την αυτοσυμπόνια με τη συμπόνια για τους άλλους, αντί να αυτομαστιγωνόμαστε επειδή νιώθουμε «λιγότεροι» από όλους τους υπόλοιπους.

Τέλος, μπορούμε να εφαρμόσουμε την ενσυνειδητότητα (mindfulness) στον τρόπο που ακούμε τον εσωτερικό κριτή. Στην ενσυνειδητότητα, αφήνουμε την κριτική, τον έλεγχο, τους περιοριστικούς ορισμούς και τον φόβο. Απλώς αποδεχόμαστε την εκδοχή του εαυτού μας στο «εδώ και τώρα», ακριβώς όπως είμαστε, με πλήρη αποδοχή. Τότε είμαστε ελεύθεροι από τις αλυσίδες που έδεσε στην καρδιά μας ο εσωτερικός μας κριτής.

Με πληροφορίες από PsychologyToday

Συγγραφέας: David Richo, PhD.

Απόδοση – Επιμέλεια: PsychologyNow.gr