Οι ιστορίες είναι φάρμακο

Οι ιστορίες είναι φάρμακο. Περιέχουν το γιατρικό για να ξαναβρούμε τη χαμένη ψυχική μας δύναμη.

Λένε πως υπάρχει ένα μέρος στην έρημο όπου το πνεύμα της γυναίκας και το πνεύμα της λύκαινας συναντιούνται πέρα από τον χρόνο.
Εκεί ζει η Λα Λόμπα.
Είναι μια γριά γυναίκα που κατοικεί σε έναν τόπο κρυφό. Όλοι τον γνωρίζουμε βαθιά μέσα μας, αλλά ελάχιστοι τον έχουμε δει. Ζει μόνη. Συλλέγει κόκαλα. Ψάχνει αδιάκοπα στις ξεροποταμιές, στις πλαγιές των βουνών, στις ερήμους. Αναζητά ό,τι κινδυνεύει να εξαφανιστεί.
Η σπηλιά της είναι γεμάτη οστά από ζώα κάθε λογής. Όμως αγαπά περισσότερο τα κόκαλα της λύκαινας.
Και όταν, ύστερα από χρόνια αναζήτησης, καταφέρει να συναρμολογήσει έναν ολόκληρο σκελετό, τότε κάθεται δίπλα στη φωτιά και σκέφτεται ποιο τραγούδι θα του τραγουδήσει.
Όταν βρει το σωστό τραγούδι, σηκώνεται όρθια.
Ανοίγει τα χέρια της.
Και τραγουδά.
Καθώς η φωνή της απλώνεται στον αέρα, τα κόκαλα αρχίζουν να ντύνονται με σάρκα. Οι αρθρώσεις γεμίζουν ζωή. Το τρίχωμα φυτρώνει ξανά. Τα πλευρά υψώνονται και κατεβαίνουν.
Η λύκαινα αναπνέει.
Η Λα Λόμπα τραγουδά ακόμη πιο βαθιά, ακόμη πιο δυνατά.
Και τότε το πλάσμα ανοίγει τα μάτια του.
Σηκώνεται.
Τρέχει.
Τρέχει μέσα στην έρημο.
Και κάποια στιγμή, καθώς καλπάζει μέσα στο φως, η λύκαινα μεταμορφώνεται σε γυναίκα.
Μια γυναίκα που γελά.
Μια γυναίκα που τρέχει ελεύθερη.
Μια γυναίκα που χάνεται στον ορίζοντα.
Αν κάποτε βρεθείς χαμένη στην έρημο της ζωής σου, αν το σκοτάδι πέσει νωρίς και νιώσεις πως δεν ξέρεις προς τα πού να πας, να θυμάσαι:
Ίσως είσαι πιο κοντά στη Λα Λόμπα απ’ όσο νομίζεις.
Ίσως εκείνη να σε περιμένει.
Ίσως να έχει ήδη αρχίσει να μαζεύει τα δικά σου κόκαλα.
Γιατί όλοι κάποτε γινόμαστε ένα σωρό διάσπαρτα οστά.
Χάνουμε τη φωνή μας.
Χάνουμε τη δύναμή μας.
Χάνουμε τα όνειρά μας.
Χάνουμε την αίσθηση του ποιοι είμαστε.
Και τότε αρχίζει η πραγματική εργασία της ψυχής.
Να βρεθούν ξανά τα κομμάτια.
Να συναρμολογηθούν.
Να τραγουδηθούν.
Η Λα Λόμπα γνωρίζει ότι τίποτα ουσιαστικό δεν χάνεται πραγματικά.
Μπορεί να θαφτεί.
Μπορεί να ξεχαστεί.
Μπορεί να μείνει για χρόνια κάτω από τη σκόνη.
Όμως παραμένει εκεί.
Περιμένοντας.
Η δημιουργικότητα που εγκαταλείψαμε.
Η αγάπη που δεν τολμήσαμε να ζήσουμε.
Η δύναμη που παραδώσαμε.
Η φωνή που φιμώσαμε.
Τα όνειρα που προδώσαμε.
Όλα περιμένουν.
Και όταν έρθει η στιγμή, η γριά γυναίκα των οστών τα συγκεντρώνει ξανά.
Μας καλεί να καθίσουμε δίπλα στη φωτιά.
Να ακούσουμε.
Να θυμηθούμε.
Να βρούμε το τραγούδι που θα ξαναδώσει σάρκα σε ό,τι θεωρούσαμε νεκρό.
Γιατί μέσα σε κάθε γυναίκα υπάρχει μια άγρια φύση που δεν πεθαίνει ποτέ.
Μπορεί να τραυματιστεί.
Μπορεί να καταπιεστεί.
Μπορεί να εξοριστεί.
Αλλά δεν πεθαίνει.
Και κάποτε, όταν ακούσει το σωστό τραγούδι, σηκώνεται ξανά.
Ανοίγει τα μάτια της.
Και αρχίζει να τρέχει.

Το απόσπασμα είναι από το βιβλίο Γυναίκες που τρέχουν με τους λύκους της Clarissa Pinkola Estés που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Κέλευθος στο kelefthos.gr.