Το συναίσθημα που μας ταλαιπωρεί είναι σαν έναν ασθενή που υποφέρει. Ζητάει την προσοχή μας, τη φροντίδα μας, την προστασία μας. Μόνο τότε μπορεί να μετατραπεί σε κάτι άλλο.
Σκεφτείτε ένα ατύχημα με έναν τραυματία.
Ο ασθενής μεταφέρεται επειγόντως στο νοσοκομείο, πονάει, υποφέρει, φοβάται. Εκεί τον αναλαμβάνουν οι γιατροί.
Τον φροντίζουν, τον εξετάζουν, φροντίζουν να ξεκουραστεί, να αναρρώσει, να παραμένει ήρεμος. Η αποκατάσταση μπορεί να πάρει μέρες ή και μήνες. Σε κάθε υποτροπή επιστρέφουν, επαναλαμβάνοντας τον κύκλο, μέχρι να αποφευχθεί ο κίνδυνος.
Ας βάλουμε τώρα στη θέση του ασθενή ένα δύσκολο συναίσθημα. Τον πόνο μας, τον θυμό μας, την απογοήτευση, το άγχος, την ζήλεια, την θλίψη. Θα αφήναμε ποτέ έναν ασθενή κλειδωμένο σε ένα δωμάτιο και θα περιμέναμε απλώς να αναρρώσει μόνος του;
Το συναίσθημα που μας ταλαιπωρεί είναι σαν τον ασθενή που υποφέρει. Ζητάει την προσοχή μας, τη φροντίδα μας, την προστασία μας. Μόνο τότε μπορεί να μετατραπεί σε κάτι άλλο. Γιατί αλλιώς αν το αρνηθούμε, αν του γυρίσουμε την πλάτη μας, όπως ο ασθενής που αφήνεται μόνος, θα γίνεται όλο και χειρότερα, θα αρρωσταίνει όλο και περισσότερο, θα μας αρρωσταίνει όλο και περισσότερο.
Όχι γιατί υπάρχει, αλλά γιατί δεν του δίνουμε σημασία.
Ο πόνος είναι η φωνή που ζητάει θεραπεία. Όχι η ίδια η ασθένεια.
Και εδώ έρχεται η ουσία της λέξης αποδοχή.
Αποδοχή δεν σημαίνει να περιφερόμαστε “τυφλοί¨, κατηγορώντας τους άλλους για αυτά που δεν βλέπουμε. Αποδοχή σημαίνει: σταματάμε, αφουγκραζόμαστε, προσέχουμε τι συμβαίνει μέσα μας. Και όταν κάτι μας ταλαιπωρεί, δεν το διώχνουμε, δεν τρέχουμε μακριά του. Μένουμε. Προσπαθούμε να δούμε τι θέλει να μας πει. Του δίνουμε χώρο για να το καταλάβουμε, για να το φροντίσουμε.
Μπορεί να μην ξέρουμε από την αρχή τι να κάνουμε. Μπορεί να μην έχουμε όλα τα εργαλεία. Αλλά όσο στεκόμαστε, τόσο θα μαθαίνουμε.
Η λέξη συγχωρώ αποτελείται από το συν(μαζί) και το χωρώ (προχωρώ, πηγαίνω κάνοντας χώρο).
Με αυτήν την έννοια, συγχωρώ σημαίνει: κάνω χώρο μέσα μου για να προχωρήσω μαζί με αυτό που νιώθω. Με συγχωρώ. Αυτός είναι ο δρόμος για τη θεραπεία.
Κάθε συναίσθημα που μας δυσκολεύει, που μας ταλαιπωρεί, που μας στριμώχνει, είναι εκεί και μας ζητάει να το δούμε. Για να ελευθερωθούμε.
Γιατί ο ασθενής σε εκείνο το δωμάτιο δεν είναι κανένας άλλος παρά εμείς.
Ας ρωτήσουμε τον καθρέφτη μας : «Ποιος ασθενής είναι μέσα σου σήμερα;»
Φανταστείτε να αφήνατε έναν τραυματία μόνο του σε ένα δωμάτιο και να περιμένατε να γιατρευτεί.
Αυτό κάνουμε κάθε μέρα με τα συναισθήματά μας.
Αριθμός Πιστοποίησης Μ.Η.Τ. 242811