Ευαγγελία Αβραάμ

Μήπως υπήρξες παιδί απαξιωτικών γονιών;

Μήπως υπήρξες παιδί απαξιωτικών γονιών;

Ευαγγελία Αβραάμ
άτομο στην παραλία που υπήρξε παιδί απαξιωτικών γονιών
Image credit: Lucas Sankey / unsplash.com

Οι σχέσεις των ανθρώπων λέμε πως συν-διαμορφώνονται. Οι σχέσεις όμως γονέα παιδιού διαμορφώνεται κατά κύριο λόγο από τον γονέα και κατόπιν αργότερα συν-διαμορφώνονται με το παιδί.


Το μήνυμα του απαξιωτικού γονιού είναι δεν υπάρχεις δεν σε βλέπω.

Και η αλήθεια είναι αυτή, πως ότι και να κάνεις ποτέ δεν πρόκειται να σε δει. Δεν υπάρχεις γιατί δεν είσαι τίποτα σημαντικό (για αυτόν), δεν έχεις πετύχει τίποτα σύμφωνα με την κρίση του.

Η υποτίμηση έχει σαν στόχο και αυτοσκοπό την ίδια την υποτίμηση.

Όσες επιτυχίες κοινωνικές επαγγελματικές προσωπικές κι αν έχεις αγνοούνται και μάλιστα πολλές φορές επιδεικτικά.

Ο απαξιωτικός γονιός όντως δεν σε βλέπει, ακυρώνει κάθε προσπάθεια σου στην χειρότερη περίπτωση λοιδορεί κάθε επιτυχία σου.

Αντίθετα μια πιθανή αποτυχία σου είναι η επιβεβαίωση αυτού που ο ίδιος πάντα πίστευε και προφήτευε για σένα.

Ο πήχης πάντοτε είναι λίγο πιο πάνω από ότι εσύ είσαι και έχεις πετύχει.

Μαζί του νιώθεις συνεχώς σαν να βρίσκεσαι σε αντίθετη κυλιόμενη σκάλα που προσπαθείς να την ανέβεις ενώ αυτή σε επιστρέφει πίσω.

Είσαι πάντοτε αόρατος γι’ αυτόν και ασήμαντος. Ορατοί πιθανόν είναι κάποιο φίλοι, γνωστοί, συγγενείς, επώνυμοι και ανώνυμοι, όχι γιατί όντως τους θεωρεί σημαντικούς, όμως γιατί αποτελούν πρόσωπα σύγκρισης που τα χρησιμοποιεί στο να στηρίξει την αξιοκρατική του κριτική για σένα.

Μην προσπαθείς να φτάσεις ποτέ τον πήχη, πάντοτε αυτός θα μετακινείται.

Ο αγώνα είναι άνισος και εξ αρχής χαμένος.

Τα παιδιά με απαξιωτικό γονέα μπαίνουν από νωρίς σ αυτή την σχέση άγονου και ανούσιου ανταγωνισμού. Σαν ενήλικες πολύ πιθανόν να καταλάβουν τι συμβαίνει και να θελήσουν να απαγκιστρωθούν από την κακοποιητική αυτή σχέση.


Διαβάστε σχετικά: Οι ψυχολογικές συνέπειες μιας απαξιωτικής μητέρας


Ως αποτέλεσμα μιας τέτοιας σχέσης είναι:

Να τρέχεις ακόμα και σαν ενήλικας σε έναν αγώνα δρόμου δίχως τέλος, προσπαθώντας να πετύχεις το λίγο περισσότερο, το λίγο παραπάνω.

Να νιώθεις πως σου λείπει η αυτοπεποίθηση και συνεχώς στη ζωή σου παλεύεις όπως ο Δον Κιχώτης με φανταστικούς ανεμόμυλους, προσπαθώντας αποδείξεις στους άλλους την αξία σου.

Πολλές φορές να δείχνεις περισσότερη ευθιξία και υπερευαισθησία σε κριτική και παρατηρήσεις.

Ίσως να θυμώσεις υπερβολικά και έντονα με οποιαδήποτε νύξη υποτίμησης που πιθανόν γίνεται εις βάρος σου.

Κι όλα αυτά δεν είναι ούτε περίεργα ούτε μη φυσιολογικά. Γιατί τα παιδιά που έζησαν με απαξιωτικό γονέα γνωρίζουν καλά, πως ο απαξιωτικός γονέας δεν είναι ακριβώς ο χειριστικός γονιός, ο γονιός που προσδοκά προσωπικό όφελος από το παιδί του, αν και στην ουσία καταφέρνει μια χαρά να χειρίζεται τη συμπεριφορά και τα συναισθήματα του.

Είναι ο ανταγωνιστικός γονιός, ο γονιός που το κύριο χαρακτηριστικό του είναι πως δεν είναι ευχαριστημένος από τη δική του ζωή, τις περισσότερες φορές νιώθει μέσα του αποτυχημένος και ελλιπής. Είναι ο γονιός που στερείται βασικές κοινωνικές δεξιότητες και συνήθως είναι ψυχρός και απόμακρος.

Οι σχέσεις των ανθρώπων λέμε πως συν-διαμορφώνονται. Οι σχέσεις όμως γονέα παιδιού διαμορφώνεται κατά κύριο λόγο από τον γονέα και κατόπιν αργότερα συν-διαμορφώνονται με το παιδί. Τα θεμέλια μπαίνουν και κτίζονται από τον γονιό κι όταν τα θεμέλια της σχέσης είναι στέρεα και ασφαλή και ενισχυτικά και η σχέση που οικοδομείται σ' αυτά, εμπεριέχει τα ίδια αυτά χαρακτηρίστηκα τα οποία και ισχύουν δια βίου.

Κάντε like στην σελίδα μας στο Facebook 
Ακολουθήστε μας στο Twitter 

Εγγραφείτε για να λαμβάνετε το newsletter μας!

Βρείτε μας στα...