Μια αθέατη κρίση πλήττει τους νέους πατέρες. Νέα έρευνα αποκαλύπτει ότι οι θάνατοι πατέρων τα πρώτα χρόνια μετά τη γέννηση του παιδιού τους είναι συχνοί, προλαμβανόμενοι και συστηματικά αγνοημένοι από το κράτος.
Χρειάστηκε σχεδόν ένας αιώνας για να αναγνωριστεί η μητρική θνησιμότητα ως επείγουσα κρίση δημόσιας υγείας στις Ηνωμένες Πολιτείες. Αντίθετα, η έρευνα δείχνει ότι οι πατέρες, ιδιαίτερα άνδρες από 20 έως 40 ετών, πεθαίνουν δυσανάλογα από αιτίες που μπορούν να προληφθούν, όπως η αυτοκτονία, η υπερβολική δόση, η ανθρωποκτονία και οι τυχαίοι τραυματισμοί.
Ωστόσο, η πατρική θνησιμότητα σπάνια εξετάζεται σε σχέση με τη μετάβαση στην πατρότητα.
Επιστήμονες από το Πανεπιστήμιο Northwestern προσπαθούν να το αλλάξουν αυτό.
Τα δεδομένα
Μια νέα μελέτη εξέτασε και τα 130.267 μωρά που γεννήθηκαν στη Τζόρτζια το 2017 και παρακολούθησε εάν οι πατέρες τους πέθαναν σε οποιοδήποτε σημείο κατά τα επόμενα πέντε χρόνια, έως το 2022. Από εκείνους τους πατέρες που πέθαναν μέσα σε πέντε χρόνια (796), το 60% των θανάτων ήταν προλαμβανόμενοι, κάτι που οι συντάκτες της μελέτης αποκαλούν «τεράστια, χαμένη ευκαιρία».
Αυτοί οι θάνατοι προήλθαν από ανθρωποκτονίες (143), τυχαίους τραυματισμούς (142), αυτοκτονίες (102) ή υπερβολική δόση (93), ενώ 296 πατέρες πέθαναν από φυσικά αίτια.
Η μελέτη δημοσιεύεται στο περιοδικό JAMA Pediatrics.
Ενώ οι επιτροπές αναθεώρησης της μητρικής θνησιμότητας επικεντρώνονται ειδικά και σε βάθος στους θανάτους των μητέρων κατά το πρώτο έτος της ζωής ενός παιδιού, αυτή είναι, σύμφωνα με τις γνώσεις των ερευνητών, η πρώτη μελέτη που δημοσιεύεται σε σημαντικό ιατρικό περιοδικό για την εξέταση της πατρικής θνησιμότητας στα χρόνια που ακολουθούν τη γέννηση ενός παιδιού.
Τα δεδομένα μας δείχνουν ότι οι πατέρες πεθαίνουν συχνά τα πρώτα χρόνια της ζωής του παιδιού τους και δεν έχουμε συστήματα για να κατανοήσουμε πώς θα μπορούσαμε να το αποτρέψουμε, δήλωσε ο αντίστοιχος συγγραφέας Dr. Craig Garfield, καθηγητής παιδιατρικής στο Northwestern. Αυτό είναι ένα τεράστιο τυφλό σημείο.
Η πατρότητα ως «ασπίδα» προστασίας
Παρά το γεγονός ότι οι πατέρες στη μελέτη πέθαιναν δυσανάλογα από προλαμβανόμενες αιτίες, οι επιστήμονες διαπίστωσαν ότι το να είναι κανείς πατέρας συνδέεται με χαμηλότερα ποσοστά θανάτου σε σύγκριση με τους άνδρες που δεν έχουν παιδιά.
Μετά την ηλικία των 20 ετών, το ποσοστό θανάτων για τους πατέρες είναι σταθερά χαμηλότερο. Για παράδειγμα, στην ηλικιακή ομάδα 30 έως 34 ετών, το ποσοστό θανάτων για τους πατέρες στη Τζόρτζια ήταν 120 θάνατοι ανά 100.000 άνδρες, ενώ για τους μη πατέρες ήταν 231 θάνατοι ανά 100.000 άνδρες.
Το να είναι κανείς πατέρας φαίνεται να δρα προστατευτικά σε αυτή τη συγκεκριμένη ομάδα ανδρών, είπε ο Garfield. Εκπλαγήκαμε βλέποντας μειωμένη θνησιμότητα. Είτε αυτό οφείλεται σε αλλαγές στον τρόπο ζωής, σε έναν νέο σκοπό ή σε νέους ρόλους και ευθύνες, δεν το γνωρίζουμε, αλλά σίγουρα αξίζει περαιτέρω μελέτη.
Ποιοι πατέρες κινδυνεύουν περισσότερο;
Οι μη φυσικοί θάνατοι συνέβαιναν συχνότερα μεταξύ των νεότερων πατέρων. Παράγοντες όπως η χρήση του Medicaid (δημόσια ασφάλιση για χαμηλά εισοδήματα) και η κατάσταση του ανύπαντρου συνδέθηκαν με υψηλότερο κίνδυνο ανθρωποκτονίας. Οι πατέρες που πέθαναν ήταν πιο πιθανό να είναι μεγαλύτερης ηλικίας, μη Ισπανόφωνοι Μαύροι, ανύπαντροι και κάτοικοι αγροτικών περιοχών. Αντίθετα, η τριτοβάθμια εκπαίδευση και η ισπανική εθνικότητα συνδέθηκαν με λιγότερους θανάτους.
Ο Dr. Garfield, ως παιδίατρος, εμπνεύστηκε την έρευνα βλέποντας συχνά μητέρες στις μονάδες εντατικής θεραπείας νεογνών να παλεύουν με τον ξαφνικό θάνατο του συντρόφου τους. «Ο θάνατος οποιουδήποτε γονέα έχει τεράστιες συνέπειες για ένα παιδί, ειδικά στα πρώτα χρόνια. Αν δεν το μετρήσουμε, δεν μπορούμε να το αλλάξουμε», κατέληξε.
Έρευνα: Paternal Mortality During Early Childhood, JAMA Pediatrics (2026).
Η ομάδα του PsychologyNow
Αριθμός Πιστοποίησης Μ.Η.Τ. 242811