Η αληθινή ταυτότητα δεν ορίζεται από στερεότυπα και κοινωνικά «πρέπει», αλλά από την ελευθερία να επιλέγεις ποιος θέλεις να είσαι.
Στην καθημερινότητά μας συχνά ακούμε τι «πρέπει» να είμαστε και πώς «πρέπει» να ζούμε. Ρόλοι, στερεότυπα και κοινωνικές προσδοκίες προσπαθούν να ορίσουν την ταυτότητα και την αξία μας.
Το κείμενο αυτό αποτελεί μια σκέψη και μια υπενθύμιση ότι η ταυτότητα ενός ανθρώπου δεν περιορίζεται από κοινωνικούς κανόνες ή βιολογικούς ορισμούς. Αντίθετα, διαμορφώνεται μέσα από τις επιλογές, τη συνείδηση και την αποδοχή του εαυτού μας.
Σήμερα θα θέλαμε να απευθυνθούμε σε εσένα.
Σε εσένα που ίσως κρύβεσαι, φοβάσαι, δεν μιλάς, ντρέπεσαι και σιωπάς. Σε εσένα που μέσα σου κάτι βράζει, κάτι μεγαλώνει ή κάτι μειώνεται και ματαιώνεται. Ίσως ακόμη και σε εσένα που κάποτε ένιωσες πως έφτασες σε σημείο βρασμού.
Όπως κι αν έχουν τα πράγματα, θέλουμε να απευθυνθούμε σε όλες, όλους και όλα εσάς που, με τον έναν ή τον άλλον τρόπο – βιολογικά ή μη – βρίσκεστε εδώ. Είτε ταυτίζεστε με αυτά τα λόγια είτε όχι.
Τι σημαίνει γυναίκα;
Κάποτε, στην εφηβεία, αυτή ήταν μία από τις ερωτήσεις που εμφανίζονταν συχνά στα λευκώματα που συμπληρώναμε. Ίσως να μην ήταν μια τυχαία ερώτηση. Ίσως να ήταν μια βαθύτερη και ασυνείδητη απορία για το ποια είναι τα χαρακτηριστικά της γυναίκας και ποιος είναι ο ρόλος της στην κοινωνία και στη ζωή.
Πολλές φορές, από πολύ μικρή ηλικία, ένα κορίτσι ακούει πώς «πρέπει» να είναι: τι πρέπει να φοράει, πώς πρέπει να συμπεριφέρεται, πώς πρέπει να εργάζεται και τι δεν πρέπει να απαιτεί. Γιατί «έτσι πρέπει».
Τόσα «πρέπει» δημιουργούν την ψευδαίσθηση ότι υπάρχουν συγκεκριμένα και απαράβατα όρια για όλους μέσα στην κοινωνία. Αν όμως αυτά τα όρια ήταν δίκαια και ίσα για όλους, τότε θα ζούσαμε σε μια κοινωνία όπου ο σεβασμός θα ήταν αυτονόητος και οι ανισότητες θα αποτελούσαν παρελθόν.
Μια κοινωνία χωρίς φόβους και περιορισμούς. Μια κοινωνία ελεύθερη και ισότιμη. Μια κοινωνία που δεν θα άφηνε χώρο στη βία, την υποτίμηση και την ανισότητα.
Κοινωνία: ουσιαστικό γένους θηλυκού. Κι όμως, πολλές φορές μοιάζει βαθιά πληγωμένη από μια περίσσεια αρρενωπότητας που προσπαθεί να καταπνίξει κάθε μορφή διαφορετικότητας.
Κι όμως, εσύ συνεχίζεις να υπάρχεις μέσα σε αυτήν. Παρατηρείς, προβληματίζεσαι, θυμώνεις, σιωπάς – μέχρι τη στιγμή που θα μιλήσεις. Και τότε ίσως να μην είσαι μόνος. Θα υπάρχουν κι άλλοι άνθρωποι που θα σε ακολουθήσουν, που θα βρουν μέσα από εσένα τη δύναμη να εκφραστούν.
Κάποια μέρα ίσως να μην χρειάζεται να παλεύεις για να ακουστείς. Κάποια μέρα ίσως να μην χρειάζεται να μαζεύεις τα κομμάτια σου. Γιατί θα έχεις ήδη συμφιλιωθεί με τον εαυτό σου.
Πώς, όμως, ορίζεται μια γυναίκα;
Κάποιοι θα σπεύσουν να δώσουν βιολογικές εξηγήσεις. Όμως η βιολογία δεν είναι αυτό που ορίζει ολοκληρωτικά την ανθρώπινη ταυτότητα. Δεν είναι ένα κουτί μέσα στο οποίο πρέπει να περιορίζεται η ύπαρξη ενός ανθρώπου.
Γυναίκες είναι και όσες ή όσοι δεν καθορίστηκαν αποκλειστικά από βιολογικούς όρους.
Για αυτό το κείμενο απευθύνεται σε όλους εκείνους τους ανθρώπους που αισθάνονται ότι κάποια κομμάτια της ύπαρξής τους δεν γίνονται αποδεκτά από την κοινωνία ή περιορίζονται από στερεότυπα και «πρέπει».
Η ταυτότητα ενός ανθρώπου δεν μπορεί να περιοριστεί μέσα σε κοινωνικά στερεότυπα ή προκαθορισμένους ρόλους. Η πραγματική δύναμη βρίσκεται στην ελευθερία να επιλέγουμε ποιοι θέλουμε να είμαστε και να ζούμε με σεβασμό προς τον εαυτό μας και προς τους άλλους.
Γιατί, τελικά, η αλήθεια είναι απλή:
Δεν είσαι αυτό που σε ορίζει, αλλά αυτό που εσύ επιλέγεις να γίνεις.















