Γιατί οι άνθρωποι διαφθείρονται;

Ζούμε σε μια χώρα που ο άνθρωπος που δεν παράγει τίποτα, αλλά καταφέρνει να βιοπορίζεται είτε αξιοπρεπώς, είτε πλουσιοπάροχα, ανάλογα τον τομέα που δραστηριοποιείται, τον θαυμάζουμε και μιλάμε πάντα με καμάρι για αυτόν, παρά την αρχική μας επιθυμία, να τον καυτηριάσουμε.

Αυτό το ερώτημα μου έρχεται κάθε φορά  στο νου, όταν  βλέπω στην τηλεόραση να εμφανίζεται ένα νέο σκάνδαλο που σοκάρει την ελληνική κοινωνία. Όταν καταλαγιάζει ο θόρυβος, σκέφτομαι τους πρωταγωνιστές αυτών των ιστοριών. Γιατί το έκαναν αυτό; Τι σημαίνει αυτή η πράξη τελικά για αυτούς;

Θα προσπαθήσω να απαντήσω σε αυτό το δαιδαλώδες ερώτημα, μιλώντας αρχικά για την ελληνική κοινωνία και την κρίση αξιών που την διέπει. Ζούμε σε μια χώρα που ο άνθρωπος που δεν παράγει τίποτα, αλλά καταφέρνει να βιοπορίζεται είτε αξιοπρεπώς, είτε πλουσιοπάροχα, ανάλογα τον τομέα που δραστηριοποιείται, τον θαυμάζουμε και μιλάμε πάντα με καμάρι για αυτόν, παρά  την αρχική μας επιθυμία, να τον καυτηριάσουμε.

Αυτό το βλέπεις σε πολλές εκφάνσεις της δημόσιας ζωής. Από τον δημόσιο υπάλληλο που δεν πηγαίνει στην υπηρεσία του συχνά, μέχρι τον αγρότη που καπηλεύεται ευρωπαϊκές χρηματοδοτήσεις, ή κάποια αμφιβόλου ποιότητας περσόνα που συμμετείχε σε κάποιο reality show και τώρα θριαμβεύει στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.

Αγαπάμε τους κλέφτες και όχι τους δημιουργούς. Τους ανθρώπους που βολεύονται στο λίγο και όχι στο πολύ. Μια κοινωνία που λατρεύει να καταναλώνει και όχι να παράγει.

Τι είδους άνθρωποι και ψυχικά συστήματα διαβρώνουν και διαβρώνονται; Είναι σίγουρα άτομα που αν τους αφαιρέσεις το προσωπείο του ισχυρού, θα συναντήσεις ανθρώπους πολύ φοβισμένους που δεν έχουν κατά βάθος την δύναμη να παράξουν κάτι ουσιώδες, να πάρουν ρίσκο και να διαχειριστούν δύσκολες στιγμές. Το μοναδικό χάρισμα που επιτρέπουν στον εαυτό τους  είναι αυτού του λομπίστα. Να κάνει παρέα με ισχυρούς και συμφωνίες κάτω από τραπέζι.

Δυο ακόμα στοιχεία που αναδύονται από αυτούς τους ανθρώπους  και τις ανάλογες συμπεριφορές τους, είναι πως  αρχικά, έχουν μεγάλη ανάγκη από θαυμασμό των άλλων και να κάνουν αισθητή την παρουσία τους. Με τα χρήματα που θα υφαρπάξουν, αγοράζουν πολλές φορές πολυτελή αυτοκίνητα και κάνουν ακριβά πάρτι, επιθυμώντας να διαφημίσουν την νέα τους υπεροχή.

Επίσης αυτή η ανάγκη τους για υλικό πλουτισμό, θα μπορούμε να την συνδέσουμε με μια βαθιά έλλειψη συναισθηματικής πείνας. Όταν πλησιάζουν το δημόσιο χρήμα, πετάγεται από μέσα τους ένα εγκαταλελειμμένο μικρό παιδί, που θέλει να κατασπαράξει, ότι βρει στο διάβα του, για να νιώσει ότι αξίζει και είναι ασφαλές.

Κάποιες φορές σκέφτομαι αυτούς τους ανθρώπους σε μεγάλη ηλικία. Ακόμα κι αν έχουν καταφέρει, να διαπράξουν όλες τις διαπλοκές που ονειρεύονται, δίχως να τους ανακαλύψει κανείς. Το ξέπλυμα του μαύρου χρήματος στέφθηκε με επιτυχία. Έφτιαξαν στα παιδιά τους εταιρείες και τους αγόρασαν πολυτελή διαμερίσματα. Και τι με αυτό; Μήπως τελικά αυτός που κοροϊδεύει, είναι αυτός που κοροϊδεύεται και εξαπατάται; Διότι αρνείται ότι είναι συμμετέχοντας και δημιουργός μιας αλυσίδας ενός σύμπαντος, μιας χώρας, που οφείλει να αφήσει μερικούς γερούς σπόρους, για αυτούς που έρχονται;

Μήπως τελικά όσοι ζούμε σε αυτό τον τόπο, είναι σημαντικό να νοηματοδοτήσουμε ποιοι είμαστε, τι αξίζει πραγματικά να πράξουμε και πως θέλουμε να μας θυμούνται οι νεότεροι;