Πίσω από την επαγγελματική ιδιότητα κρύβεται μια καρδιά που πενθεί, ελπίζει και νοιάζεται πραγματικά. Μια συγκλονιστική εξομολόγηση που αποδεικνύει ότι ο δεσμός στη θεραπεία είναι βαθιά ανθρώπινος και για τις δύο πλευρές.
Οι άνθρωποι ξοδεύουν πολύ χρόνο και χρήμα στην ψυχοθεραπεία και συχνά νιώθουν κοντά στους θεραπευτές τους. Όμως, πολλοί θεραπευόμενοι υποθέτουν ότι η σχέση είναι μονόδρομη και ότι στην πραγματικότητα δεν είναι τίποτα περισσότερο από τη «θυρίδα των 12 μ.μ.» στο πρόγραμμα του κλινικού τους.
Είμαι εδώ για να σας πω πόσο μακριά από την αλήθεια είναι αυτό.
Την περασμένη χρονιά, δύο θεραπευόμενοί μου πέθαναν και οι θάνατοί τους όχι μόνο με επηρέασαν βαθιά, αλλά με έκαναν να αμφισβητήσω ολόκληρη τη θεραπευτική σχέση. Ένιωσα μέσα στο σώμα μου ένα βάθος θλίψης που συνήθως συνδέω με την απώλεια μελών της οικογένειας ή στενών φίλων. Κι όμως, αυτό ακριβώς ένιωθα.
Ένα μεσημέρι Δευτέρας, έβλεπα κάποιον μέσω βίντεο. Χρειάστηκε να απομακρυνθεί για λίγα λεπτά, οπότε έλεγξα τα email μου και σοκαρίστηκα μαθαίνοντας ότι ένας άλλος θεραπευόμενος είχε, λίγες ώρες πριν, δώσει τέλος στη ζωή του. «Κλείδωσα» όλες μου τις σκέψεις και τα συναισθήματα για να βγάλω τη συνεδρία που είχε ήδη ξεκινήσει και μετά κάθισα μόνος και σοκαρισμένος.
Εκείνος ο άνθρωπος είχε πάρει τη ζωή του μετά από σημαντικούς αγώνες με την κατάθλιψη και το άγχος. Ήμουν παρών μαζί του στη θεραπεία, τον υποστήριζα με όλη μου τη δύναμη, αλλά τα προβλήματά του δεν βελτιώθηκαν όσο χρειαζόταν. Μοιράστηκα την κατάσταση με τον σύζυγό μου και ορισμένους κλινικούς που με καθοδηγούν τακτικά, αλλά ο πόνος παρέμενε και ένιωθα μόνος μέσα σε αυτόν. Κανονικά, σε τέτοιες συνθήκες, οι άνθρωποι ενώνονται και θρηνούν μαζί, αλλά εγώ δεν είχα κανέναν ρόλο στο δημόσιο πένθος για τη ζωή αυτού του ανθρώπου. Δεν ήμουν ούτε φίλος ούτε οικογένεια.
Πρόσφατα, ένιωσα ασυνήθιστα ανήσυχος για έναν άλλον θεραπευόμενο που δεν εμφανίστηκε στο ραντεβού του. Οι άνθρωποι χάνουν ραντεβού συνέχεια· συνήθως βρίσκουν άκρη και επικοινωνούν μαζί μου. Αλλά αυτό το ένιωθα διαφορετικά. Του έστειλα email και όταν δεν απάντησε, ακολούθησε ένα SMS. Η ανησυχία μου μεγάλωνε.
Τελικά, κάλεσα την αστυνομία για να ζητήσω έλεγχο και καθώς περίμενα να με καλέσουν, ένιωθα όπως θα ένιωθα αν ένα μέλος της οικογένειάς μου βρισκόταν σε επείγουσα χειρουργική επέμβαση και ήξερα ότι μπορεί να μην έβγαινε ζωντανό. Μετά ήρθε η κλήση: Ο θεραπευόμενός μου βρέθηκε νεκρός στο σπίτι του. Ήμουν σοκαρισμένος και θλιμμένος.
Σήμαινε ότι έπρεπε να ακροβατήσω στις γραμμές του απορρήτου, αλλά έκανα αυτό που ήξερα ότι ο θεραπευόμενός μου θα ήθελε και επικοινώνησα με την οικογένειά του. Ήταν ευγνώμονες, αλλά ως θεραπευτής, ήμουν έξω από την κοινότητα των αγαπημένων του προσώπων και δεν είχα περαιτέρω θέση στο συλλογικό τους πένθος. Το να διαχειρίζεσαι μια τέτοια τραγωδία μόνος είναι μια τεράστια, σπαρακτική πρόκληση.
Η συμβουλή μου προς άλλους θεραπευτές που αντιμετωπίζουν αυτή την κατάσταση: Πάρτε τον χρόνο σας. Δώστε στον εαυτό σας χώρο να αναλογιστεί τι σήμαινε ο θεραπευόμενός σας για εσάς κατά τη διάρκεια του χρόνου που δουλέψατε μαζί.
Εκτιμήστε ότι ίσως ήσασταν ένα από τα πιο σημαντικά πρόσωπα στο δίκτυό τους και —αυτό το μέρος είναι πιο αμφιλεγόμενο— επιτρέψτε στον εαυτό σας να τους αγαπήσει. Συχνά πιστεύουμε ότι το να αγαπάμε τους θεραπευόμενούς μας υποδηλώνει έλλειψη ορίων, αλλά η αλήθεια είναι ότι τους αγαπάμε.
Και εσείς, οι θεραπευόμενοι, αν νομίζετε ότι είστε «απλώς» το ραντεβού των 12 μ.μ. του θεραπευτή σας, να ξέρετε ότι αυτό δεν είναι αλήθεια. Ο θεραπευτής σας νοιάζεται βαθιά για εσάς, την ευημερία σας και την ευτυχία σας. Δεν είναι μια ισότιμη σχέση, και αυτό έχει ένα κόστος.
Έρχεστε σε έναν θεραπευτή για να επωφεληθείτε από τις δεξιότητες και την οπτική του — και τον πληρώνετε για τον χρόνο του. Αλλά αυτή η σχέση, όσο άνιση κι αν είναι, είναι τόσο αληθινή, ζωντανή και σημαντική για εμάς όσο είναι και για εσάς. Νοιαζόμαστε — πιθανώς πολύ περισσότερο από όσο συνειδητοποιείτε.
Απόδοση – Επιμέλεια: PsychologyNow.gr
Αριθμός Πιστοποίησης Μ.Η.Τ. 242811