Όταν η θεραπεία «κολλάει», η απογοήτευση μπορεί να λυγίσει και τους δύο. Δεν είστε μόνοι σε αυτό το αδιέξοδο. Μάθετε πώς να μετατρέψετε τη στασιμότητα σε ένα ισχυρό εργαλείο θεραπευτικής εξέλιξης.
Είχατε ποτέ κάποιον θεραπευόμενο που συνεχίζει να κλείνει ραντεβού και να έρχεται πιστά, αλλά δεν μπορείτε να καταλάβετε το γιατί; Ξέρετε, τον τύπο του θεραπευόμενου που σας κάνει να αναρωτιέστε: «Τι κάνουμε τελικά εδώ;».
Όλες οι προτάσεις, οι ανακατευθύνσεις και οι αναπλαισιώσεις σας μοιάζουν απλώς να αιωρούνται στο δωμάτιο και να βγαίνουν από το παράθυρο με προορισμό τη Χώρα του Ποτέ. Αυτός ο θεραπευόμενος φαίνεται να βρίσκεται ακριβώς στο ίδιο στάδιο στασιμότητας, εβδομάδα με την εβδομάδα.
Αν αυτό σάς προκαλεί απογοήτευση, δεν είστε οι μόνοι. Ως κλινική επόπτρια, ακούω συχνά για το πώς οι θεραπευτές αισθάνονται «κολλημένοι»· ως θεραπεύτρια και η ίδια, έχω βρεθεί επίσης σε αυτή τη θέση. Τι κάνετε λοιπόν σε μια τέτοια κατάσταση;
1. Επιστρέψτε πίσω: Τι είναι αυτό που θέλουν;
Επιστρέψτε στα βασικά! Ποιο είναι το παρουσιαζόμενο πρόβλημα; Τι έφερε αυτόν τον θεραπευόμενο στην ψυχοθεραπεία εξαρχής; Κάθε άνθρωπος που αναζητά θεραπεία κάνει αυτό το αρχικό τηλεφώνημα σε εσάς για κάποιο λόγο, αναζητώντας μια αλλαγή.
Έχετε αυτόν τον λόγο κατά νου και αναφέρετέ τον στη συνεδρία. Αυτό ακούγεται βασικό, αλλά είναι εξαιρετικά χρήσιμο να επιστρέφετε σε αυτό κατά τη διάρκεια της θεραπείας, επειδή αποτελεί τον τρόπο με τον οποίο μετράμε την πρόοδο.
Κάντε ερωτήσεις για να υπενθυμίσετε στον θεραπευόμενο: γιατί αναζήτησε υπηρεσίες εξαρχής; Ποια είναι η αλλαγή που επιθυμεί να βιώσει;
2. Επανελέγξτε: Είναι σωστή η διάγνωση;
Αφού επανέλθετε στο «παρουσιαζόμενο πρόβλημα», θα πρέπει να επανελέγξετε τη διάγνωση. Ρωτήστε τον θεραπευόμενό σας ποια συμπτώματα βιώνει, δίνοντας ιδιαίτερη προσοχή σε όσα θα μπορούσαν να επιβεβαιώσουν ή να κλονίσουν την τρέχουσα διάγνωσή σας. Επανεξετάστε ποιους θεραπευτικούς στόχους και μεθόδους μπορείτε να αναπτύξετε και να εφαρμόσετε με βάση τη διάγνωση.
Πάντα έβρισκα την επιστροφή στο «παρουσιαζόμενο πρόβλημα» και στη «διάγνωση» χρήσιμη, όταν παρατηρούσα να επαναλαμβάνεται αυτή η κατάσταση στασιμότητας στη συνεδρία.
Με βοηθά να εστιάσω και επιτρέπει στους θεραπευόμενους να συμμετέχουν στο δικό τους πλάνο ευεξίας. Τους καθιστά υπεύθυνους για τη δουλειά τους μαζί σας· δεν είστε «φίλος» τους και αυτό είναι ένα καλό όριο που πρέπει πάντα να επανεξετάζετε, χωρίς να χρειάζεται να το πείτε ευθέως.
3. Αναλογιστείτε: Σκεφτείτε αυτά τα ερωτήματα
Μόλις αποσαφηνίσετε το παρουσιαζόμενο πρόβλημα και τη διάγνωση με βάση τα συμπτώματα του θεραπευόμενου, ακολουθούν μερικές ερωτήσεις που μπορείτε να θέσετε στον εαυτό σας, ώστε να βοηθήσετε στην επίλυση αυτού του «αδιεξόδου» τόσο για τον θεραπευόμενό σας όσο και για εσάς:
- Ποιες συγκρούσεις θα μπορούσαν να προκύψουν για αυτόν τον θεραπευόμενο όταν συμβεί η αλλαγή; Ίσως ο φόβος της «αλλαγής» να τον κρατάει στάσιμο.
- Τι κερδίζει αυτός ο θεραπευόμενος από το να παραμένει «κολλημένος»; Ίσως είναι η προσοχή ή η προβλεψιμότητα.
- Πώς έχει βιώσει την εμπιστοσύνη στη ζωή του; Εξερευνήστε τις «εμπειρίες εμπιστοσύνης» με τον θεραπευόμενό σας. Η εμπιστοσύνη χτίζεται σταγόνα-σταγόνα, και αν ο θεραπευόμενός σας έχει ιστορικό προδοσίας ή έλλειψης εμπιστοσύνης στις σχέσεις, αυτός μπορεί να είναι ένας λόγος για τον οποίο νιώθει «κολλημένος». Θέστε την «εμπιστοσύνη» ως στόχο και δείτε αν το αίσθημα της στασιμότητας μειώνεται.
- Παρέχω το απαραίτητο πλαίσιο εμπεριεκτικότητας ώστε αυτός ο άνθρωπος να αισθάνεται ότι εισακούεται; Και μήπως αυτό από μόνο του, αυτή τη στιγμή, λειτουργεί προς την επίτευξη του στόχου;
- Μήπως εγώ, ως θεραπευτής, μιλάω υπερβολικά στη συνεδρία; Τι θα άλλαζε αν παρέμενα σιωπηλός για λίγο περισσότερο χρόνο;
4. Ρωτήστε: Είναι έτοιμος ο θεραπευόμενος να «αποφοιτήσει»;
Θυμηθείτε, εάν ο θεραπευόμενος δεν πληροί τα κριτήρια μιας διάγνωσης, τότε δεν πληροί την «ιατρική αναγκαιότητα» για θεραπεία. Αυτό είναι κάτι καλό να το επικοινωνήσετε στον θεραπευόμενό σας. Μπορεί να μην χρειάζεται ψυχοθεραπεία! Ο τερματισμός είναι κάτι θετικό· γιορτάστε αυτή τη φάση της θεραπείας!
Εάν δεν είναι έτοιμοι να ολοκληρώσουν τη θεραπευτική τους εργασία, αλλά συνειδητοποιήσετε ότι δεν μπορείτε πλέον να τους βοηθήσετε, έχετε άλλες επιλογές που εξυπηρετούν το συμφέρον τους! Μη φοβάστε να κάνετε μια παραπομπή σε άλλον ειδικό ή να προτείνετε επιλογές «φυσικής υποστήριξης». Βοηθήστε τους να συνδεθούν με φίλους, την οικογένεια και υποστηρικτικές δομές της κοινότητας.
5. Παραμείνετε περίεργοι: Επανεξετάστε την αξία που προσφέρετε
Εάν ο θεραπευόμενός σας, σάς πληρώνει και κλείνει επόμενη συνεδρία, κάτι πιθανότατα λειτουργεί σωστά, ακόμη και όταν εσείς νοητικά χαρακτηρίζετε μια συνεδρία ως «βαλτωμένη». Επομένως, δώστε προσοχή σε αυτό που κρατά αυτόν τον άνθρωπο να επιστρέφει.
Προσφέρετε μια υπηρεσία, καλύπτοντας μια ανάγκη αυτού του θεραπευόμενου, ίσως ακόμη και όταν νιώθετε ότι δεν το κάνετε. Η δημιουργία χώρου, το πρότυπο της εμπεριεκτικότητας, το να ακούτε πραγματικά τους θεραπευόμενους, αυτές είναι ισχυρές υπηρεσίες.
Η ενέργεια σε μια συνεδρία μπορεί να αλλάξει, ειδικά όταν είναι σαφές στον θεραπευόμενο ότι εισακούεται και είναι ασφαλής. Παρέχετε ασφάλεια, χτίστε εμπιστοσύνη, μιλήστε λιγότερο και θα δείτε αλλαγή στις «κολλημένες» συνεδρίες σας και στη δουλειά με τους θεραπευόμενούς σας.
Αφήστε στην άκρη την κριτική, δείξτε περιέργεια για αυτό το αίσθημα στασιμότητας στη συνεδρία, κάντε ερωτήσεις γι’ αυτό και δείτε τι θα αποκαλυφθεί. Μερικές φορές, όταν κατονομάζεις τον «ελέφαντα στο δωμάτιο», σου δίνεται κάτι ουσιαστικό για να συζητήσεις.
Πηγή: goodtherapy.org
Αριθμός Πιστοποίησης Μ.Η.Τ. 242811