Σε μια ναρκισσιστική οικογένεια, οι ανάγκες του γονέα εκμηδενίζουν την προσωπικότητα του παιδιού. Μάθετε τους τέσσερις κανόνες που στραγγαλίζουν τη συναισθηματική ανάπτυξη και πώς το «φαίνεσθαι» θυσιάζει την αυθεντική ύπαρξη.
Υπάρχουν ρητοί και άρρητοι κανόνες που κυβερνούν τη ναρκισσιστική οικογένεια, εκείνη, δηλαδή, που διοικείται από έναν ναρκισσιστικό γονέα. Κάθε μέλος γνωρίζει αυτούς τους κανόνες, ακόμα κι αν δεν εκφράζονται ποτέ ανοιχτά.
Υπακούοντας σε αυτές τις απαιτητικές εντολές, τα υπόλοιπα μέλη συχνά παραμερίζουν τη δική τους κρίση ή ανάγκες. Το αποτέλεσμα είναι ένας κώδικας που καταπνίγει την ψυχολογική εξέλιξη.
Αν και κάθε οικογένεια είναι μοναδική, οι παρακάτω τέσσερις κανόνες αποτελούν κοινό τόπο:
1. Μην δείχνεις τα πραγματικά σου συναισθήματα
Στη ναρκισσιστική οικογένεια, τα συναισθήματά σου, καλά ή κακά, δεν έχουν σημασία. Αν είσαι λυπημένος ή θυμωμένος, θεωρείσαι βάρος, αν είσαι χαρούμενος, θεωρείσαι απειλή.
Αυτό σε εμποδίζει να βιώσεις όλο το φάσμα των συναισθημάτων σου και να υπάρξεις ως ολοκληρωμένος άνθρωπος. Πολλά παιδιά μαθαίνουν να φορούν ένα «ψεύτικο χαμόγελο», κρύβοντας πίσω του θλιμμένα και άδεια μάτια, καθώς η αυθεντική έκφραση απαγορεύεται.
2. Διατήρησε την εικόνα της «Τέλειας Οικογένειας»
Το πώς φαίνεστε στον έξω κόσμο είναι πιο σημαντικό από το ποιοι είστε ή πώς νιώθετε. Πρέπει να παρουσιάζετε διαρκώς ότι όλα είναι καλά. Αυτή η «βιτρίνα» χρησιμεύει στο να καλύψει τις ανεπάρκειες του ναρκισσιστή.
Είναι μια εξαντλητική διαδικασία που σκοτώνει κάθε ίχνος αυθεντικότητας και επιβάλλει τη μυστικοπάθεια γύρω από την οικογενειακή δυσλειτουργία.
ACADEMY Σεμινάρια: -50% Έκπτωση για Θεραπευτές. Γίνε Καλύτερος Σήμερα!
3. Οι ανάγκες του γονέα προηγούνται των παιδιών
Σε μια υγιή οικογένεια, οι γονείς φροντίζουν τα παιδιά. Στη ναρκισσιστική, συμβαίνει το αντίθετο. Η αποδοχή των παιδιών βασίζεται στο αν ικανοποιούν τις ανάγκες του γονέα.
Όπως λέει η ψυχίατρος Nanette Gartrell: «Οι ναρκισσιστές γονείς είναι πάντα εκεί… όταν σε χρειάζονται!». Τα παιδιά μαθαίνουν νωρίς ότι υπάρχουν για να υπηρετούν τον γονέα, εσωτερικεύοντας το μήνυμα ότι «δεν είναι ποτέ αρκετά καλά».
4. Τα παιδιά δεν δικαιούνται όρια ή ιδιωτικότητα
Τα όρια γύρω από τον φυσικό χώρο, τα συναισθήματα, τα αντικείμενα ή τις σκέψεις δεν γίνονται σεβαστά. Τα παιδιά αντιμετωπίζονται περισσότερο ως αντικείμενα παρά ως πρόσωπα. Αυτό εκδηλώνεται με την παραβίαση της ιδιωτικότητας στο δωμάτιο ή το μπάνιο, την ανάγνωση ημερολογίων ή την αποκάλυψη προσωπικών μυστικών σε τρίτους. Ακόμα και οι σκέψεις στο κεφάλι του παιδιού δεν του ανήκουν· πρέπει να προσέχει τι θα πει δυνατά.
Αναζητήστε βοήθεια
Όταν ένα παιδί μεγαλώνει με αυτούς τους κανόνες, συχνά υποφέρει μόνο του, χωρίς κανέναν να στραφεί για βοήθεια. Αναπτύσσει μια εύθραυστη αίσθηση εαυτού και μια εξουθενωτική αμφιβολία.
Αν αναγνωρίζετε τον εαυτό σας σε αυτά, να ξέρετε ότι υπάρχουν πηγές ανάρρωσης. Αξίζει το ταξίδι για να ανακτήσετε την ελπίδα και τον εαυτό σας.
Απόδοση – Επιμέλεια: PsychologyNow.gr
Αριθμός Πιστοποίησης Μ.Η.Τ. 242811