Νέα έρευνα αποκαλύπτει ότι η κοινωνική ευθραυστότητα αυξάνει τον κίνδυνο άνοιας κατά 47%. Στην τρίτη ηλικία, η κοινωνική απομόνωση αναδεικνύεται σε κρισιμότερο παράγοντα κινδύνου από τις μεταβολικές παθήσεις, επιταχύνοντας τη γνωστική φθορά.
Η έλλειψη κοινωνικοποίησης ενδέχεται να αποτελεί σημαντικό παράγοντα κινδύνου για νευρολογικές διαταραχές σε ενήλικες μεγαλύτερης ηλικίας. Νέα έρευνα από το Πανεπιστήμιο της Νέας Νότιας Ουαλίας (UNSW) στο Σίδνεϊ εξέτασε πώς η «κοινωνική ευθραυστότητα» (social frailty) μπορεί να αποτελέσει προγνωστικό δείκτη για την εμφάνιση άνοιας.
Η μελέτη παρακολούθησε 851 άτομα άνω των 70 ετών για περισσότερα από 12 χρόνια. Οι ερευνητές αξιολόγησαν την κοινωνική ευθραυστότητα χρησιμοποιώντας δείκτες όπως:
- Η συχνότητα των κοινωνικών αλληλεπιδράσεων.
- Το αίσθημα σκοπού στη ζωή.
- Η συμμετοχή σε κοινοτικές ή εθελοντικές δραστηριότητες.
- Η αίσθηση σύνδεσης και οι κοινωνικοί ρόλοι του ατόμου.
Τα αποτελέσματα έδειξαν ότι τα κοινωνικά εύθραυστα άτομα αντιμετώπιζαν 47% αυξημένο κίνδυνο άνοιας σε σύγκριση με όσους είχαν ισχυρούς κοινωνικούς δεσμούς. Οι παράγοντες που συνδέονταν εντονότερα με αυτόν τον κίνδυνο ήταν η περιορισμένη συμμετοχή σε κοινωνικές δραστηριότητες και η χαμηλή ικανοποίηση από την οικογενειακή ζωή.
Ο κλινικός ψυχολόγος Dr. Suraj Samtani τόνισε ότι ενώ στη μέση ηλικία οι παράγοντες κινδύνου όπως η υπέρταση και ο διαβήτης είναι πρωταρχικής σημασίας, στην τρίτη ηλικία, η κοινωνική απομόνωση αναδεικνύεται στον μεγαλύτερο παράγοντα κινδύνου για άνοια.
Μια άλλη πρόσφατη μελέτη από το Πανεπιστήμιο Cornell διαπίστωσε ότι οι κοινωνικές σχέσεις μπορούν πραγματικά να επιβραδύνουν την κυτταρική γήρανση. Οι ισχυροί κοινωνικοί δεσμοί φαίνεται να μειώνουν τη χρόνια, χαμηλού επιπέδου φλεγμονή, η οποία αποτελεί βασικό μοχλό της επιταχυνόμενης γήρανσης.
Η «επιδημία της μοναξιάς»
Πολλαπλές μελέτες έχουν δείξει ότι η μοναξιά είναι εξαιρετικά επιβλαβής για την υγεία. Στην πραγματικότητα, παλαιότερη έρευνα του Χάρβαρντ διαπίστωσε ότι η μοναξιά είναι εξίσου επιζήμια με το κάπνισμα 15 τσιγάρων την ημέρα.
Η μοναξιά αυξάνει τις ορμόνες του στρες, καθιστώντας τον άνθρωπο πιο ευάλωτο στο άγχος και την κατάθλιψη. Αντίθετα, η πρόσωπο με πρόσωπο επαφή αναγκάζει τον εγκέφαλο να εργαστεί πολύ πιο σκληρά, λειτουργώντας ως μια μορφή «πνευματικής γυμναστικής».
Απόδοση – Επιμέλεια: PsychologyNow.gr








