Η χαρά είναι πόρτα

Χαιροφοβία: ο φόβος της χαράς που πολλοί βιώνουν χωρίς να το συνειδητοποιούν. Μάθετε τι είναι, γιατί εμφανίζεται και πώς η χαρά μπορεί να γίνει συνειδητή επιλογή.

ΧΑΙΡΟΦΟΒΙΑ

[Η χαρά είναι πόρτα. Ανοίγει όμως από μέσα.]

Χαρά: προέρχεται από το αρχαίο ρήμα χαίρω, που σημαίνει αγάλλομαι, είμαι ευτυχισμένος, απολαμβάνω κάτι.
Χαρά: ευτυχία, αγαλλίαση, τέρψη, ικανοποίηση, ευφροσύνη, ευθυμία, απόλαυση, ενθουσιασμός.
Χαιροφοβία: ο παθολογικός φόβος, η αποστροφή προς τη χαρά και την ευτυχία. Τα άτομα που πάσχουν από χαιροφοβία συνήθως νιώθουν άγχος, ενοχή ή δυσφορία όταν βιώνουν ή ακόμη κι όταν προσδοκούν χαρούμενες στιγμές.

Η χαρά είναι ένας από τους ζωτικότερους πυλώνες της ανθρώπινης ζωής. Δεν είναι απλώς ένα συναίσθημα, αλλά ένας καταλύτης για την ψυχική και σωματική ευεξία. Μέσα από τη χαρά, ανακαλύπτουμε την ομορφιά στις καθημερινές στιγμές, ενισχύουμε τις σχέσεις μας και βρίσκουμε κίνητρο να προχωράμε στα δύσκολα. Η εμπειρία της χαράς ενεργοποιεί θετικές σκέψεις, μειώνει το άγχος και τη θλίψη και μας βοηθά να δούμε τη ζωή με αισιοδοξία κι ελπίδα.

Στην εποχή μας, οι εξωτερικές συνθήκες και προϋποθέσεις για χαρά είναι αντικειμενικά οι ευνοϊκότερες στην ιστορία του ανθρώπινου είδους. Όχι όμως και η συνεπακόλουθη χαρά, όπως καταγράφεται στο World Happiness Report. Ας το δούμε:
«Ή στραβός είναι ο γιαλός ή στραβά αρμενίζουμε».
Μήπως κάποιες φορές είναι ο γιαλός στραβός; Όταν τους βλέπεις στην πλειοψηφία τους κατηφείς και βλοσυρούς Δευτέρα πρωί, λες και πηγαίνουν σε νεκρώσιμη πομπή, πώς να σκάσεις χαμόγελο; Πιο εύκολο είναι να το πνίξεις μέσα σου, και δεν θα είσαι και ο μόνος.

Κι αν κάνουν;
«Σε καλό να μας βγουν τα γέλια».

Διαγενεακά, το γέλιο συνοδεύεται από ενοχές. Κάτι σαν παράνομος καρπός, ενίοτε επιλήψιμο, κάτι για το οποίο στο τέλος θα κληθείς να πληρώσεις. Λες και το έχεις στερήσει από τον συνάνθρωπό σου. Όχι μόνο δεν το έχεις στερήσει, αλλά, εάν δεν είσαι εσύ χαρούμενος, δεν μπορείς να συμβάλλεις και στη δική του χαρά.

Τον πνευματικό άνθρωπο, τον έχουμε στο μυαλό μας ως σκυθρωπό, σοβαρό κι αγέλαστο. Σίγουρα όχι χαρούμενο. Στις παρέες, οι άνθρωποι παίζουν ξεπεράσματα ποιος έχει τα μεγαλύτερα προβλήματα. «Άκου τι έπαθα», λέει ο πρώτος. Ο δεύτερος συμπληρώνει: «Άκου τι έπαθα εγώ». Ο τρίτος διεκδικεί τα πρωτεία: «Αυτά δεν είναι τίποτα μπροστά σε αυτά που περνάω εγώ». Υποσυνείδητα, πολλοί συνάνθρωποί μας δεν θέλουν να νιώσουν χαρά, γιατί φοβούνται ότι έτσι θα χάσουν την πολυπόθητη αγάπη και σημαντικότητα.

Δεν είναι τυχαίο ότι τους χαρούμενους τους αποκαλούμε «χαζοχαρούμενους». Αυτός που γελάει μάλλον είναι εκτός τόπου και χρόνου. Δεν το λέμε, αλλά συχνά το πιστεύουμε. Μήπως θα έπρεπε να τους ονομάζουμε «εξυπνοχαρούμενους»; αναρωτιέται ο Νατζέμι.

Κλινικές έρευνες, που πραγματοποιήθηκαν ανάμεσα σε 334 εθελοντές επί τέσσερα συνεχή χρόνια, απέδειξαν ότι αυτοί που βίωναν πιο χαρούμενα συναισθήματα είχαν έως 80% χαμηλότερη πιθανότητα να κολλήσουν συγκεκριμένο ιό στον οποίο εκτέθηκαν εργαστηριακά. (Sheldon Cohen, Psychosomatic Medicine, 2003)

Η χαρά ενισχύει δραστικά το ανοσοποιητικό σύστημα.

Αυτοί που αρρωσταίνουν έχουν ένα κοινό χαρακτηριστικό: είναι άνθρωποι που δυσκολεύονται να (χαμο)γελάσουν.

«Κάθε φορά που μπαίνει στον στενό σου κύκλο ένας χαρούμενος άνθρωπος, αυξάνεται κατά 9% η πιθανότητα να είσαι κι εσύ χαρούμενος».

The Little Book Of Happiness.

Η χαρά είναι επιλογή.
Όπως και η χαιροφοβία.

Χαμογέλασε.
Πες πρώτος καλημέρα.
Ξεκίνα εσύ.
Επίλεξε χαρά.
Επίλεξε υγεία.

Το απόσπασμα είναι από το βιβλίο Το λεξικό της ζωής σου του Στέφανου Ξενάκη που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Διόπτρα στο dioptra.gr και σε όλα τα συνεργαζόμενα βιβλιοπωλεία.