PsychologyNow Team

Ένα γράμμα προς το άγχος και την κατάθλιψη: τους ανεπιθύμητους εισβολείς μου

Ένα γράμμα προς το άγχος και την κατάθλιψη: τους ανεπιθύμητους εισβολείς μου

PsychologyNow Team
γυναίκα με κλειστά μάτια με φόντο το δειλινό

Δεν θα σας αφήσω να κερδίσετε γιατί δεν μπορείτε να καθορίσετε το πώς θα ζω.


Έχετε γίνει μια πολύ συνηθισμένη παρουσία στη ζωή μου. Από την αίσθηση της ανικανότητας που συχνά με καλύπτει μόλις ξυπνήσω, μέχρι το βαρύ πόνο που ξαπλώνει δίπλα μου καθώς κοιμάμαι: είστε οι ανεπιθύμητοι εισβολείς που έχετε εισέλθει στην άνεση της ύπαρξής μου. Με στοιχειώνετε με τις δικές μου σκέψεις και χρησιμοποιείτε τους φόβους και τις ανασφάλειες μου, εναντίον μου.

Ξανά και ξανά, με τροφοδοτείτε με ψέματα, λέγοντάς μου ότι δεν είμαι άξια, ότι δεν είμαι αρκετά καλή να πετύχω ή να είμαι άξια της αγάπης των άλλων. Μερικές φορές, με κοροϊδεύετε φεύγοντας για ένα μικρό χρονικό διάστημα - δίνοντάς μου μια μικρή γεύση ελευθερίας – μόνο και μόνο για να επιστρέψετε γρήγορα με νέα και πιο δυνατά εφόδια στη διάθεσή σας.

Μαζί, με κόβετε στα δύο, κάτι που με καθιστά απολύτως αδύναμη να εκπληρώσω ακόμη και τις πιο απλές καθημερινές δουλειές. Εσύ άγχος, με κρατάς ξύπνια όλη τη νύχτα και τρέφεσαι από την παράνοια μου, με αποτέλεσμα να σκέφτομαι όλα τα ανόητα λάθη που έκανα ποτέ και θυμίζοντάς μου όλα τα πράγματα που δεν έκανα. Και σε αυτό το διάστημα εσύ, κατάθλιψη, ρίχνεις το σύννεφό σου πάνω μου και με κρατάς όλη την ημέρα στο κρεβάτι, λέγοντάς μου ότι τίποτα δεν έχει σημασία ούτως ή άλλως. Αυτή η αδυσώπητη μάχη στο μυαλό μου, με βάζει σε μια κατάσταση φρενήρους μελαγχολίας –στέλνοντάς με συνεχώς στο χείλος της «τρέλας».

 

Μαθαίνοντας πώς είναι να ζω μαζί σας, είναι σαν να μαθαίνω πώς να ζω σε ένα σώμα που δεν είναι δικό μου

 

Είστε η πυρκαγιά που δεν θα σταματήσει με τίποτα αν δεν καταστρέψει κάθε σημάδι της ζωής μέσα στο μονοπάτι της και είμαι το μαύρο υπόλοιπο ενός δάσους. Προσπαθώ να αναπνεύσω σε ένα χώρο που έχει εξαντληθεί το οξυγόνο, προσκολλημένη απεγνωσμένα στο μικρότερο σημάδι ζωής που μπορώ να βρω. Αγωνίζομαι για να αποκτήσω τον έλεγχο. Όχι όμως, δεν θα σας αφήσω να κερδίσετε.

 


Διαβάστε περισσότερα: Ένα μοναχικό ταξίδι: Ο αγώνας μου για να αντιμετωπίσω τη διάγνωση διπολικής διαταραχής του γιού μου


 

Δεν θα σας αφήσω να κερδίσετε γιατί δεν μπορείτε να καθορίσετε το πώς θα ζω. Προσπαθείτε να με «σκοτώσετε» ήσυχα και χωρίς προειδοποίηση, αλλά δεν θα καθίσω πλέον σιωπηλή. Θα μιλήσω, επειδή έχω κουραστεί να αισθάνομαι παγιδευμένη μέσα στα όρια του μυαλού μου. Έχω κουραστεί να φοράω αυτό το χαρούμενο πρόσωπο και να προσποιούμαι ότι είμαι εντάξει.

Αλλά ξέρετε κάτι;

Τις στιγμές που με κάνετε να αισθάνομαι ανήμπορη, είναι που συνεχίζω να προχωρώ και να πολεμώ, γιατί όσο σφιχτή και να είναι η λαβή σας, όσο πιο δυνατές και να είναι οι κραυγές σας ή όσο σκληρές και να είναι οι γρατζουνιές σας, ξέρω ότι αναπτύσσομαι. Ακριβώς όπως τα λουλούδια πεθαίνουν το χειμώνα και μαθαίνουν να ανθίζουν πάλι με την άνοιξη, η ψυχή μου μαθαίνει πώς να αναζωογονείται μέσα σε αυτή την καταιγίδα.

Τις στιγμές που αρχίζω να επιστρέφω πίσω στο σκοτάδι της απομόνωσης, είναι τότε που, παρά τις κραυγές αγωνίας μου, βρίσκω εξοικείωση να σας διώχνω μακριά και να έχω τη δύναμη να δημιουργήσω. Θα ξεσκεπάσω τις σκέψεις σας και τα ασυμβίβαστα ψέμματα που με τροφοδοτείτε γιατί αντίθετα με το πώς με κάνετε να νιώθω, δεν είμαι μόνη μου σε αυτό.

Τις στιγμές, όταν αρχίζω να αισθάνομαι ότι γλιστράω στον θανατηφόρο σας εφησυχασμό, όταν αισθάνομαι να ασφυκτιώ από τις εσωτερικές λειτουργίες του ίδιου του εγκεφάλου μου, είναι που θα επιλέξω να είμαι χαρούμενη. Θα επιλέξω να εμπνευστώ και όχι να νικηθώ. Θα επιλέξω να είμαι ευγενική στον εαυτό μου. Θα επιλέξω να αγαπήσω τους γύρω μου και θα επιλέξω να εναποθέσω την ελπίδα και την ταυτότητά μου στον Θεό μου.

Ξέρω ότι δεν θα είναι εύκολο και ξέρω ότι κάποιες μέρες θα είναι πιο δύσκολες από άλλες, αλλά εδώ τώρα, σε αυτήν την απλή δήλωση, είναι που γυρίζω μια νέα σελίδα. Εδώ ανακτώ το σώμα μου, το μυαλό μου και το πνεύμα μου. Αυτή είμαι εγώ που επιλέγω να μην είμαι πλέον φυλακισμένη από εσάς. Τώρα ξεκινώ να ελευθερώνω τον εαυτό μου.


Πηγή: themighty.com
Απόδοση – Επιμέλεια: PsychologyΝow.gr


Σχετικά άρθρα από τις Καταθέσεις Ψυχής

Θέλουμε να φωνάξουμε, όχι να σιωπήσουμε

Στη σύζυγό μου που υποφέρει από άγχος και κατάθλιψη, από εμένα, το σύζυγό σου

Ο αγώνας μου απέναντι στη βουλιμία

Κάντε like στην σελίδα μας στο Facebook 
Ακολουθήστε μας στο Twitter 

Εγγραφείτε για να λαμβάνετε το newsletter μας!

Βρείτε μας στα...